Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ ΦΩΝΗ ΘΕΟΥ

 
 
ΑΝΑΣΑ ΖΩΗΣ — ΦΩΝΗ ΘΕΟΥ
ΠΟΙΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ
Η εκκλησία της Φιλαδέλφειας είναι προφητική εκκλησία και θα κάνει την παρουσία της τα έσχατα χρόνια τα οποία διανύομε. Θα αποτελείται από αναγεννημένους χριστιανούς πολλών δογμάτων και μη. Σε αυτούς δεν θα υπάρχει αρχηγός διότι τα μέλη της θα έχουν περάσει από όλα τα πνευματικά στάδια και θα είναι διδακτοί Θεού όταν μπουν στην εκκλησία της Φιλαδέλφειας, την οποία ο Θεός δημιουργεί και φανερώνει σήμερα. Ακόμη τα μέλη της θα έχουν φτάσει στο πνευματικό στάδιο όπου για και κατ’ ουδένα λόγο δεν θα φανατίζονται με τα δόγματά τους, τα οποία για πολλά χρόνια δεν θα τα εγκαταλείψουν διότι είχαν και πολλά χρόνια που αγωνίστηκαν για να τα φτιάξουν. Θα χρειαστεί χρόνος για την εγκατάλειψη. Ίσως και…. χρόνια. Το πλήρωμα της κατάργησης των δογμάτων είναι η αγάπη η οποία όλα τα δέχεται. Τα στάδια για να φτάσουμε στην αγάπη είναι:
1. Κατανόηση ότι δεν πρέπει να κρίνει ο φιλάδελφος
2. Σεβασμός στον αγαθό τρόπο λατρείας
3. Αγάπη ανυπόκριτη, όχι λόγια έργα. Τα έργα είναι: δεν θα κρίνει ουδένα και με κατ’ ουδένα τρόπο κανένα χριστιανό. Ούτε και το δόγμα του αγαπητού αδελφού του χριστιανού. Ούτε και εχθρό θα κρίνει. Ούτε θα καλεί αδελφούς στο πιστεύω του δια της κρίσεως. Αυτά θα είναι αρχές στη Φιλαδέλφεια. Αυτό το πνεύμα θα δημιουργήσει την εκκλησία της Φιλαδέλφειας. Αν έχομε αυτό το πνεύμα ανήκομε εις αυτήν από τώρα. Που θα την βρούμε την εκκλησία της Φιλαδέλφειας;
1. Η βασιλεία του Θεού εντός ημών έστι.
2. Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν, Ιδού η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ’ αυτών Θεός αυτών.
ʼμα κρίνομε, άμα λέμε ψέματα, άμα είμεθα φανατικοί, άμα έχομε κρίση και εγωισμό ανήκομε στις άλλες εκκλησίες. Προσοχή λοιπόν! Όστις έχει ωτίον, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας.
Και ήκουσα φωνήν μεγάλην λέγουσαν εν τω ουρανώ, Τώρα έγεινεν η σωτηρία και η δύναμις και η βασιλεία του Θεού ημών, και η εξουσία του Χριστού αυτού διότι κατερρίφθη ο κατήγορος των αδελφών ημών, ο κατηγορών αυτούς ενώπιον του Θεού ημών ημέραν και νύκτα.
Και είδον ουρανόν νέον και γην νέαν διότι ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη παρήλθε και η θάλασσα δεν υπάρχει πλέον. Και εγώ ο Ιωάννης είδον την πόλιν την αγίαν, την νέαν Ιερουσαλήμ, καταβαίνουσαν από του Θεού εκ του ουρανού, ητοιμασμένην ως νύμφην κεκοσμημένην δια τον άνδρα αυτής. Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν, Ιδού η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ’ αυτών Θεός αυτών. Και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον ούτε πένθος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον διότι τα πρώτα παρήλθον. Και είπεν ο καθήμενος επί του θρόνου, Ιδού, κάμνω νέα τα πάντα. Και λέγει προς εμέ, Γράψον διότι ούτοι οι λόγοι είναι αληθινοί και πιστοί. Και είπε προς εμέ, Ετελέσθη εγώ είμαι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος. Εγώ θέλω δώσει εις τον διψώντα εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν. Ο νικών θέλει κληρονομήσει τα πάντα, και θέλω είσθαι εις αυτόν Θεός, και αυτός θέλει είσθαι εις εμέ υιός. Οι δε δειλοί και άπιστοι και βδελυκτοί και φονείς και πόρνοι και μάγοι και ειδωλολάτραι, και πάντες οι ψεύσται, θέλουσιν έχει την μερίδα αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη με πύρ και θείον ούτος είναι ο δεύτερος θάνατος.
Αυτό όταν γίνει τότε θα καυχόμεθα ότι ο Θεός ήρθε στην ζωή μας και αυτός θα βασιλεύει νοερά και ουσιαστικά σε όλο τον πλανήτη. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζονται εργάτες, πολλοί εργάτες, οι οποίοι είμεθα όλοι εμείς, αν το θέλουμε. Αυτοί οι εργάτες θα πρέπει να διέπονται από τα εξής βασικά στοιχεία: Πρώτον, ειλικρίνεια ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Δεύτερον, συνειδητοποίηση του θελήματος του Θεού, το οποίο θα αντλήσουν με την μελέτη μέσα από τον Λόγο του Θεού. Τρίτον, απόφαση ότι ο Θεός πρέπει να βασιλέψει στην ζωή τους. ή ταν ή επί τας, ή να νικήσουμε ή να μην γυρίσουμε ποτέ στην αμαρτία και στον λάθος τρόπο ζωής. Δηλαδή ή να νικήσουμε ή να νικήσουμε. ʼλλη επιλογή δεν υπάρχει. Τίποτε άλλο δεν πρέπει να μπαίνει μέσα μας διότι η ολιγοπιστία δίνει δικαίωμα της μη ίδρυσης της βασιλείας μέσα μας ή γύρω μας.
Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ
Όλοι οι πνευματικοί, αγαθοί χώροι (χώροι του Θεού) που φιλοξενούν ανθρώπους με σκοπό την σπουδή τους στην μελέτη του Ευαγγελίου του Χριστού είναι καλοί, αφού εργάζονται πνευματικά για την δόξα του Θεού και την σωτηρία του κόσμου. Όταν τώρα σε αυτούς τους χώρους τους πνευματικούς δεν κρίνουν οι άνθρωποι, είναι άγιοι αυτοί οι χώροι. ʼμα κρίνουν οι υπεύθυνοι και τα μέλη των οποιονδήποτε πνευματικών σχολείων (ας τους πούμε έτσι τους αγαθούς χώρους), όλους τους άλλους εκτός από τους εαυτούς τους, τότε ο Λόγος του Θεού που κηρύττουν αυτοί οι άνθρωποι του αγαθού χώρου είναι ελλιπής αγάπης. Αφού κρίνουν ακόμη έχουν:
1. ʼγνοια του θελήματος του Θεού που είναι, μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε, τις είσαι συ όστις κρίνεις αλλότριον οικέτην, εις τον ίδιο κύριο ίστασαι ή πίπτεις; συ τι;
2. Εγωισμό,
3. Συμφέροντα και
4. Προσωπικές φιλοδοξίες.
Προσοχή λοιπόν στο τι ακούμε και νουθετούμεθα. Εμείς θα τους επισκεπτόμεθα πότε - πότε τους χριστιανούς αδελφούς. Αν δεχτούν την νουθεσία μας που είναι να μην κρίνουν καθώς να σέβονται την άποψη, τη θρησκευτική συνείδηση και την ελευθερία του άλλου έχει καλώς. Αν όχι, θα προσέχομε και αν υπάρχει δια της κρίσεως στους αγαθούς αυτούς χώρους και φανατισμός τότε θα φεύγουμε. Καλύτερα μόνος να δοξάζεις τον Θεό παρά με χίλιους εγωιστές - κριτές που μένουν αδιόρθωτοι. Αναφέρω τις λέξεις, εγωιστές - κριτές διότι στην Αποκάλυψη αναφέρεται το εξής υπό του Ιωάννου του Θεολόγου: έπεσε, έπεσε ο δράκος ο μέγας, ο όφις ο αρχαίος, ο διάβολος ο κρίνων τον αδελφόν αυτού ημέρα και νύχτα. Όποιος επιμένει να μην τον ρίξει από την ζωήν του αυτόν τον δράκο (κρίση), ας ξέρει ότι αργά ή γρήγορα το θηρίο θα τον αρπάξει προς καύσιν.
Δεν θα πω το ελάχιστο κακό εις βάρος πρώτον του εαυτού μου διότι με την χάρη του Θεού και την σταυρική του θυσία έχω ελεηθεί. Δεύτερον, δεν θα πω το ελάχιστον κακό εις βάρος του οποιοδήποτε αδελφού, φίλου ή εχθρού διότι και αυτός έχει ελεηθεί με την ίδια χάρη. Προσοχή, αν κατηγορώ και κατακρίνω τους αδελφούς ή τους συνανθρώπους που ο Θεός στέλνει στη ζωή μου τότε παρουσιάζω μικρότητα και γίνομαι αιτία ώστε να γκρεμίζω την αγάπη, την οποίαν ο Θεός έφερε στο ανθρώπινο γένος δια της σταυρικής θυσίας και την χάρισε εις όλους τους ανθρώπους δίκαιους ή άδικους, με φυσική συνέπεια να γίνομαι θεομάχος.
Θα αγωνίζομαι ώστε: α) να δίνω στους συνανθρώπους μου ότι θα ήθελα να μου δίνουν και β) να κάνω στους άλλους ότι οι άλλοι θα ήθελα να μου κάνουν. Αυτό είναι δικαιοσύνη Θεού. Θα πρέπει όμως να ξέρουμε και τι είναι δικαιοσύνη Θεού εν συντομία. Η δικαιοσύνη του Θεού πάντα προσφέρει ενώ η δικαιοσύνη του κόσμου πάντα απαιτεί. Με αυτό το πνεύμα του Θεού θα κάνουμε έργα αγάπης ή θα δίνουμε υλικά ή πνευματικά αγαθά στους συνανθρώπους μας χωρίς ανταπόδοση. Δωρεάν έλαβες, δωρεάν δώσε. Με οποιοδήποτε άλλο πνεύμα θα κουραστούμε να δίνουμε και θα κουραστούμε να κάνουμε, με φυσική συνέπεια να τα βάλουμε με τον Θεό, μη γένοιτο. Προσοχή, στην αρχή θα δίνουμε μέχρι εκεί που μπορούμε χωρίς να στερούμεθα και θα κάνουμε έργα αγάπης μέχρι εκεί που δεν κουραζόμαστε χωρίς να αγκομαχούμε. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.
Να τονίζω και να παρουσιάζω με χαρά οποιοδήποτε αγαθό και καλό έχει ο συνάνθρωπός μου. Το κακό που σίγουρα θα έχει, θα το κρύβω. Ο Χριστός θα το φανερώσει στον αδερφό μου και αυτός δια Πνεύματος Αγίου θα τον διορθώσει. Όταν έρθει ο χρόνος να το φανερώσει στον αγαπητό αδερφό μου, εμείς ποτέ. Μάλιστα να δείχνω σεβασμό στον οποιοδήποτε αγαθό τρόπο προσέγγισης του συνανθρώπου μου που ο Θεός δια μέσου του παρουσιάζει. Έτσι θα μάθει και ο αδελφός μου να σέβεται και αυτός τον δικό μου τρόπο προσέγγισης στον Θεό. Αυτό θα μας εξασφαλίσει το, εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις. Τίποτε δεν θα μας χωρίζει και μόνο η λέξη Χριστός θα έχει για μας την εξουσία ώστε να είμαστε ενωμένοι στον αιώνα τον άπαντα. Ενωμένοι είμαστε όταν δεν κρίνουμε. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.
Τα όρια (σύνορα) τα οποία θα έχω με τους συνανθρώπους μου, αδελφούς, φίλους ή εχθρούς πνευματικά ή υλικά, θα είναι μέχρι εκεί που δεν θα τους στενοχωρούν, προβληματίζουν ή θυμώνουν τα έργα μου ή τα λόγια μου. Η ελευθερία η δική μας να ξέρουμε ότι τελειώνει εκεί που αρχίζει του άλλου. ʼλλωστε πνευματικότητα είναι να εννοώ μέχρι που ο άλλος έχει τα όριά του, τα οποία θα σέβομαι. Έτσι θα γίνουμε απλοί, θετικοί και θα εξασφαλίσουμε την ενότητα για όλους τους ανθρώπους. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.
 
Να παρουσιάζω ενδιαφέρον στα προβλήματα όλων των συνανθρώπων μου και να σκύβω με αγάπη ώστε να τα λύνουμε μαζί, αν μου το επιτρέπει ο αγαπητός φίλος ή συνάνθρωπος που ο Θεός έφερε στο δρόμο μου. Με την εφαρμογή αυτή θα πετύχω την άνοδό μου στο επίπεδο του Θεού διότι και ο Κύριος το ίδιο έκανε. Ου γαρ ήλθον διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ζωήν αυτού λύτρον αντί πολλών. Ο ίδιος είπε, όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου ούτος θέλει ευρεί αυτή. Όποιος την φυλάξει και την δώσει στον κόσμο τη ζωή του για να κάνει την αμαρτία, θα την χάσει. Να ξέρουμε όλοι μας ότι όποιος αγωνιστεί να μην πεθάνει ο άλλος δεν θα πεθάνει ο ίδιος. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.
Όταν θα δέχομαι κατηγορώ ή εξευτελισμό δίκαιο ή άδικο θα θυμάμαι τα εξής: ο Χριστός λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει απειλούμενος ουκ ηπείλει. Με αυτή τη στάση μου θα αναγεννήσω τους συνανθρώπους μου και θα γκρεμίσω τον εωσφόρο (εγωισμό) και την στρατιάν αυτού μέσα μου και γύρω μου.
Θα φροντίζω ώστε να μελετώ το Ευαγγέλιο του Χριστού νύχτα και μέρα. Αυτό θα μου εξασφαλίσει σοφία. Σοφία Θεού την οποίαν και οι αιώνες σεβάστηκαν και την οποίαν μετέφεραν μέχρι σήμερα. Μέρος αυτής της σοφίας εννόησαν εκατομμύρια πνευματικοί άνθρωποι οι οποίοι εξασφάλισαν τη ζωή την αιώνια δια του θανάτου. Όμως σήμερα ήρθε η ώρα ώστε η σοφία του Ευαγγελίου να εμφανιστεί ολόκληρη και να χαρίσει τη ζωή την αιώνια στο ανθρώπινο γένος. Διότι η σοφία του Ευαγγελίου, την οποίαν οι πάντες περιφρόνησαν, είναι πιο μεγάλη από αυτή που ξέραμε μέχρι χθες. Ο λόγος διότι δύναται, όταν πιστευθεί και εφαρμοσθεί ολόκληρο το Ευαγγέλιο από έναν ή πολλούς ανθρώπους, να καταργήσει εις αυτούς τη φθορά, το γήρας και τέλος τον φυσικό θάνατο. Μέχρι τώρα δεν τα έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο αυτά διότι δεν τα πίστεψε το ανθρώπινο γένος και ειδικά οι χριστιανοί. Εμείς σήμερα όμως θα τα πιστεύουμε ώστε να εξασφαλίσουμε τη ζωή δια της ζωής. Ο Χριστός τόνισε γι’ αυτό τα εξής: και πας όστις ζη και πιστεύει εις εμέ, ου μη αποθάνη εις τον αιώνα. Πιστεύεις τούτο;
Η κρυφή ζωή που έχουμε και την οποίαν ο Θεός μόνο βλέπει και που από αυτή και μόνο να ξέρουμε εξαρτάται η σωτηρία μας, θα είναι η προσευχή με πόνο καρδιάς στα προβλήματα των συνανθρώπων μας, φίλων, αδερφών και εχθρών. Δεύτερον, θα είναι η μελέτη του Λόγου του Θεού η οποία θα μας εξασφαλίσει την μεγάλη σχέση μας με τον Θεό. Τρίτον, η εφαρμογή των εντολών του Λόγου του Θεού. Αυτό θα μας εξασφαλίσει την αιώνια σχέση και φιλία με τον Θεό. Ο ίδιος τόνισε, φίλοι μου εστε εάν κάμετε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν.
Στους πνευματικούς κύκλους στους οποίους θα παραβρισκόμαστε, θα προσέχουμε ώστε να μην κατεχόμαστε υπό του πνεύματος της περιέργειας, της κατακρίσεως, της ζηλοτυπίας και του παντογνώστη. Μάλιστα όταν ομιλούμε, θα ομιλούμε με πνεύμα σωφροσύνης, αγάπης, δικαιοσύνης, ανεκτικότητας, ταπείνωσης και ειρήνης. Εφαρμόζοντας τα ανωτέρω από το σύνολο των ανθρώπων που αποτελούν τον κύκλο θα εμφανίζεται ο Θεός, ο οποίος κάνει την εμφάνισή του ως εξής: εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε, εάν αγάπη έχητε εν αλλήλοις.
Δεν θα πιστεύω ότι είμαι γνώστης των πάντων και ότι κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει ώστε να ολοκληρώνομαι σιγά - σιγά πνευματικά στη σοφία του Θεού. Η οποία σοφία ενεργεί με πολλούς τρόπους. Τα μάτια και τα αυτιά μου να είναι ανοιχτά. Μάλιστα σοφία είναι πρώτα να ακούω, ύστερα να μιλώ. Όποιος θέλει να γίνει σοφός και καλός ομιλητής, πρώτα να γίνει ένας καλός ακροατής των ειδήσεων του Θεού, ο οποίος Θεός μιλά από παντού και ποικιλοτρόπως. Οι καλώς έχοντες σοφία Θεού όλα τα παίρνουν ως εξής: τα πάντα συνεργούν στο αγαθό τοις αγαπώσι τον Θεόν. Αυτό είναι σοφία. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.
Όταν τα ανωτέρω εφαρμοστούν από έναν ή πολλούς ανθρώπους τότε η βασιλεία του Θεού ιδρύεται μέσα τους και γύρω τους. Ζει Κύριος. Αμήν.
Σας αγαπώ πολύ. Με αγάπη Χριστού Θωμάς
Μήνυμα ζωής
Γλυκά μου ολόγλυκά μου αδερφάκια εν Κυρίω, οι νόμοι αυτοί που σας στέλνω θα πρέπει να τεθούν προς προσπάθεια από όλους μας. Όμως λόγω της παχυλότητας του υλιστικού στοιχείου ίσως να μην μπορέσουμε να τους εντάξουμε στη ζωή μας 100%. Όταν γίνεται αυτό δεν θα απελπιζόμαστε, θα στηρίξουμε τη σωτηρία μας στη χάρη και στο έλεος του Θεού. Ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο, πόσες φορές αν αμαρτήσει ο αδελφός μου να τον συγχωρήσω, επτά; Ο Χριστός του απάντησε, εβδομηκοντάκις επτά. Δηλαδή πεντακόσιες τριάντα εννέα φορές να αμαρτάνουμε την ημέρα το έλεος πάντα θα μας καταδιώκει. Η προσπάθεια αυτή θα γίνεται με ειλικρίνεια, όμως η σωτηρία μας εξαρτάται από το έλεος και τη χάρη του Θεού. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.
ο φόβος και η αγωνία που κατέχει σήμερα την ανθρωπότητα μήπως αύριο μεταβληθεί η γη σ’ ένα πυροτέχνημα είναι ο φόβος της γνώσεως χωρίς αγάπη.
Δεν θα χρησιμοποιώ δύσκολες πνευματικές ερμηνείες οι οποίες μπορούν να γίνουνε αιτία χωρισμού. Η ερμηνεία, την οποίαν θα πρέπει να παρουσιάζω και να δείχνω στον οποιονδήποτε συνάνθρωπό μου, θα είναι η ανυπόκριτος αγάπη των έργων. Γυμνός ήμουν και με ενεδύσατε, ασθενής και με επισκεφθήκατε, εν φυλακή και ήλθατε προς εμέ. Προσοχή όχι λόγια, πνευματικές αποκαλύψεις τάχα, αλλά έργα αγάπης. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.
 
 
Να φροντίζω και να περιθάλπω με αγάπη, ταπείνωση και έλεος το περιβάλλον στο οποίο ανήκω. Μάλιστα, να φροντίζω με αγάπη δια της εφαρμογής του Λόγου του Θεού να το νουθετώ. Η οποία αγάπη να ξέρουμε βρίσκει τρόπους και επινοεί συστήματα σωτηρίας για τον συνάνθρωπό μας. Όλα αυτά θα γίνονται ώστε να πνευματικοποιηθεί το περιβάλλον μου. Αυτό όταν γίνει, θα μου εξασφαλίζει εμένα θετικό, καρποφόρο και ευλογημένο εν Χριστώ επί γης βίο. Γένοιτο, γένοιτο. Αμήν.

 
Πώς είναι δυνατόν ένας που έχει τέτοια πίστη, που κάνει θαύματα να εργάζεται ταυτόχρονα την ανομία και την αμαρτία; Η αμαρτία έχει δυο όψεις, δυο πλευρές. Το να κάνω το κακό η μια, το να μην κάνω το καλό η άλλη. Αυτοί τους οποίους αποπέμπει ο Κύριος ίσως δεν έκαναν το κακό αλλά φαίνεται πως τους έλειπε η αγάπη, δεν είχαν αγάπη πραγματική οι άνθρωποι αυτοί, δεν είχαν θέσει την πίστη στην υπηρεσία της αγάπης. Εδώ είναι και η απάντηση στην απορία εάν μπορεί μόνη η πίστη να σώσει τον άνθρωπο και εδώ ακόμη δίδεται η απάντηση από τον ίδιο τον Κύριο στο ότι τα πάντα και οι μεγαλύτερες αρετές και τα μεγαλύτερα χαρίσματα δίχως την αγάπη είναι ανίκανα να σώσουν τον άνθρωπο.
ΑΔΕΛΦΙΑΜΟΥ ΠΡΟΣΔΕΘΕΙΤΕ.
 
Το πιο σοβαρό κακό που κάνουμε καθημερινά στο DNA, μειώνοντας την παραγωγή του, προκαλώντας φθορά είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να ζούμε. Αφού έχει το DNA και πνευματική διάσταση. Το κύτταρο, το DNA έχει συναισθήματα, νιώθει δηλαδή χαρά ή λύπη, ειρήνη ή ταραχή, θυμό ή αγάπη τα οποία συναισθήματα παράγει ο εγκέφαλός μας. Όλο αυτό το πνευματικό κομμάτι που το διέπει και που εξαρτάται η ζωή του ονομάζεται συναισθηματικό στρες, είναι το άγχος, είναι η αμαρτία. Αυτή η αμαρτία, το άγχος δημιουργεί αντί για ελεύθερες φυσιολογικές ρίζες οξυγόνου που παράγουν ζωή, παράλογες ρίζες οξυγόνου που παράγουν θάνατο. Έτσι, σιγά – σιγά χάνεται η ζωή. Το συναισθηματικό στρες είναι η (αμαρτία) διότι παράγει οργή, θυμό, κακία, μίσος, απογοήτευση, αμφιβολία, αγανάκτηση, αδιαφορία, ανικανότητα, απραξία, ζήλια, ψέμα, εγωισμό, πονηρία, στενοχώρια και τα συναφή. Όλα αυτά διά του αγιασμού θα πρέπει να φύγουν, διότι είναι η μάχη που κρυφά συντελείται μέσα μας ενάντια στη ζωή.
 
Αυτός λοιπόν ο Παράκλητος διά Πνεύματος Αγίου θα αποκαταστήσει τα πάντα, δηλαδή την αρνητική λειτουργία του DNA και των κυττάρων που διέπονται σήμερα και θα αποκωδικοποιήσει όλα τα μυστήρια που διέπουν ή που αυξάνουν τη ζωή. Και σήμερα εμείς αυτό το ζούμε, διότι ο Θεός διά του Παρακλήτου, διά του φωσφόρου, διά του Αγίου Πνεύματος φέρνει το φως της γνώσης. Θέτοντας όμως έναν όρο, την αγάπη και τον Λόγο του Θεού, το θέλημα του Θεού. Ο οποίος Θεός μέσω της αγάπης και του Παρακλήτου αποβλέπει στον καθαρισμό, στον αγιασμό ο οποίος αγιασμός χαρίζει ζωή όταν συντελείται στη ζωή μας.

 
Ο λόγος που πρέπει να προβληματιζόμαστε με τον Λόγο του Θεού, είναι διότι το βιβλίο αυτό είναι η νέα υπέρ επιστήμη, η οποία επιστήμη του Λόγου του Θεού θα φέρει την σωτηρία της ψυχής και του σώματος. Είναι η πιο ανώτατη επιστήμη, όλες οι άλλες επιστήμες είναι μηδαμινές.
Χρειαζόμεθα πνευματική νουθεσία που να ζωοποιεί και χρειαζόμεθα επίσης στην αρχή τουλάχιστον και υλική σωστή διατροφή, μέχρι να έρθει και εδώ ο Θεός εκατό τοις εκατό στη ζωή μας όπου μετά θα έχουμε ζωή απ’ αυτόν με πνευματική νουθεσία και προσωπική δερματική επαφή. Τότε θα καταργηθεί η κοιλία και τα βρώματα.

 
Όλοι μας πολλές φορές κάνουμε τους έξυπνους και μάλιστα θέλουμε να ελευθερώσουμε τους άλλους, αλλά κανείς δεν θέλει να ελευθερώσει τον εαυτό του.
.
Ήρθαν λοιπόν τα καλά νέα, ο Λόγος του Θεού. Τι κάνει ο Λόγος του Θεού σε εμάς; Μας δίνει ελπίδα, μας δίνει χαρά, ζωή, μας εκπληρώνει επαγγελίες, μας δίνει ζώσα πίστη, μας δίνει Θεό ο οποίος αλλάζει τους στόχους.
 
 
Για να αποφύγουμε την αμαρτία και το άγχος του γήρατος, της φθοράς, του θανάτου από τη ζωή μας το οποίο θα αντιμετωπίσουμε μετά τα 50 ή 60, θα πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε να γίνουμε αγάπη και να πούμε ότι θα κάνουμε τα πάντα ώστε να ζήσουμε διότι έτσι μόνο θα λάβει αξία η θυσία του Κυρίου μας, διά της ζωής.
 
Πολλοί λένε επιπόλαια, θέλω να πεθάνω, χωρίς να ξέρουν τι λένε. Τη ζωή μου εγώ την εκτίμησα όταν αρρώστησα. Τότε έψαξα τον Θεό και φώναξα θέλω να ζήσω. Έτσι βρήκα τον τρόπο και 30 χρόνια ζω με τον Χριστό και αυτός με ζωοποιεί κάθε μέρα και πιο πολύ. Στην αρχή πίστευα ότι η απόφαση να πεθάνω ή να ζήσω είναι δική μου απόφαση. Όσο περνάει ο καιρός όμως τι συνειδητοποιώ. Είτε έχω σκέψεις θανάτου που πλέον δεν έχω, είτε ζωής και ο λόγος διότι με την χάρη του Χριστού η ζωή μου έχει γίνει ένας μονόδρομος, μόνο η ζωή έχει επικρατήσει μέσα μου. Και αυτό το φέρνει ο χρόνος που αφιερώνει ο καθένας πάνω στα δρώμενα του Ευαγγελίου. Τώρα η σκέψη αυτή να ζήσω, να κάνω το θέλημα του Θεού είναι δική μου; Όχι, δεν μπορεί να είναι. Έρχεται από κάποιον που θέλει να μου δώσει ζωή, που θέλει να με κρατήσει στη ζωή, που με επέλεξε γι’ αυτή. Και ο λόγος που καταλαβαίνω ότι θέλει να με βάλει στη ζωή είναι διότι με θέλει στο αγιαστήριο, στο καλυβάκι μου το οποίο κάνει το DNA μου να χοροπηδάει από χαρά, από ευφορία, από σοφία διότι εκεί έχω ραντεβού με τον Θεό, συναντώ τον Θεό πνευματικά. Και θέλει όλους να μας φέρει στη ζωή διά της αφιέρωσης και πρέπει να το πιστέψουμε ότι το μπορεί μέσω αυτής και αυτό για να αναγεννηθούμε, να γίνουμε άνθρωποι με Α κεφαλαίο.
 

 
Αυτός ο Θεός που θέλει να μας δώσει τη ζωή και που πολλοί λένε δεν γίνεται να ζήσουμε, έθεσε μέσα μας τα λεμφοκύτταρα και χρειάζεται να έχουμε και πολυμορφοπύρηνα ώστε σε μία ανάγκη να πολεμήσουν για μας τη φθορά, τον θάνατο. Αν είχαμε περισσότερα πολυμορφοπύρηνα θα εμφανίζονταν λευχαιμία, αν υπήρχαν λιγότερα θα παρουσιάζαμε ίωση. Αυτά τα ελέγχουμε εμείς; Όχι. «ʼρα, μην προσπαθείς άνθρωπε να χαράξεις τη ζωή σου ή να έχεις έλεγχο με την διατροφή ή τις εξετάσεις αίματος, αλλά αν θέλεις άνθρωπε να έχεις υγεία, έλεγχο στον εσωτερικό σου κόσμο, να έχεις Χριστό και να δεχτείς τον δρόμο ζωής που επέλεξε αυτός για σένα αφού σε κάλεσε».

 
Το μυαλό αδέλφια μου ο Θεός, ο Δημιουργός ξέρετε γιατί μας το έδωσε; Για να συνειδητοποιήσουμε την παρουσία του, την ύπαρξη κάποιου ανώτερου από εμάς. Ο λόγος, για να κάνουμε, τι νομίζεται να κάνουμε μετά. Είναι απλό. Να μην κάνουμε τίποτα, να αναπαυθούμε. Γι’ αυτό μας το έδωσε το μυαλό. Αν λοιπόν θέλουμε να ζήσουμε μπορούμε, αρκεί να ακολουθήσουμε τη νουθεσία του, την συμβουλή του.
                                                                                                                      
 
Αδέλφια μου από σήμερα να μην έχουμε πλέον άγχος, θυμό, προσωπικά συμφέροντα, άγνοια, εγωισμό τα οποία παράγουν θάνατο, π.χ. έχουμε θυμό διότι φοράμε γυαλιά, έχουμε άγχος διότι δεν φοράμε γυαλιά. Επίσης έχουμε άγχος διότι ο μισθός μας είναι λίγος ή γιατί δεν έχουμε μισθό, έχουμε άγχος γιατί έχουμε αυτοκίνητο, άγχος, θυμό γιατί δεν έχουμε. Έχουμε θυμό γιατί το παιδί μας δεν πέρασε στην σχολή που θέλαμε. Είναι πολλές οι αιτίες που δημιουργούν άγχος και θυμό. Όταν είμαστε θυμωμένοι με το οτιδήποτε πώς θα λειτουργήσουν τα γονίδιά μας; Σίγουρα αρνητικά. Όταν όμως αγαπήσουμε και υιοθετήσουμε το πάντοτε χαίρεστε, αδιαλείπτως προσεύχεστε, κατά πάντα ευχαριστείτε πώς θα λειτουργήσουν τα κύτταρά μας; Σίγουρα θα σπινθηρίζουν από ζωή.
 
 
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΚΕΦ. ΙΓ΄ΣΤΙΧΟΣ 8
«8 Εις μηδένα μη οφείλετε μηδέν, ειμή το να αγαπάτε αλλήλους διότι ο αγαπών τον άλλον, εκπληροί τον νόμον».
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Η αγάπη η οποία εκδηλώνεται με την δοτικότητα είναι η βάση της ζωής. Ειδικά όταν δίνουμε αγάπη πρώτα πνευματική και κατόπιν υλική. Π.χ. η καρδιά μας είναι ένα όργανο το οποίο δίνει ζωή για να μπορεί να ζήσει και η ίδια. Έτσι και εμείς, αν θέλουμε να ζήσουμε να γίνουμε δοτικοί γεμάτοι αγάπη η οποία να στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο φίλο και εχθρό. Ο εγκέφαλος είναι το μόνο όργανο το οποίο είναι ακίνητο, δεν κινείται καθόλου, καμία σύσπαση δεν εκφράζει, δεν εκδηλώνει. Είναι ακίνητος και όμως παρόλα αυτά χωρίς αυτόν δεν θα κινούνταν κανένα όργανο του σώματος με αρμονία. Έχετε δει όταν συμβαίνει ένα μικρό εγκεφαλικό τι συμβαίνει στα μέλη του σώματος τα οποία κάνουν κινήσεις μη ελεγχόμενες και προκαλούν πλήρη αστάθεια στο σώμα μας; Όταν όμως οι λειτουργίες του είναι φυσιολογικές τότε το σώμα ολόκληρο βρίσκεται σε συνοχή. Ο εγκέφαλος δίνει ζωή σε όλο το σώμα και όχι μόνο ρυθμίζει την κάθε κίνηση αλλά συντονίζει και όλα τα όργανα ώστε να επιτελούν ένα θεάρεστο έργο, το οποίο εκδηλώνει το σώμα κινούμενο σαν μία συμφωνική ορχήστρα. Αν διαβάσουμε τις λειτουργίες του εγκεφάλου θα εκπλαγούμε, αλλά και τα όργανα όλα του σώματος διαθέτουν την δοτικότητα αυτή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο το σώμα βρίσκεται σε πλήρη αρμονία. Το να μην οφείλουμε σε κανέναν είναι ο μεγαλύτερος εγωισμός, διότι από την αρχή της ζωής μας οφείλουμε αυτήν στους γονείς μας, οφείλουμε ευχαριστίες στους δασκάλους μας, οφείλουμε ευχαριστίες στους φίλους μας, οφείλουμε ευχαριστίες στους εχθρούς μας, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι το υγιές, δίνουμε και μας δίνουν. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει να μην οφείλουμε στους ανθρώπους εκείνους που δεν έχουν πνεύμα Θεού, διότι αυτοί μέρα-νύχτα θα μας εκβιάζουν και θα μας κατηγορούν, ότι διαμέσου τους δηλαδή καταφέραμε κάτι και ότι χωρίς αυτούς δεν θα ήμασταν τίποτα. Δεν χρειάζεται σε αυτούς να οφείλουμε τίποτα. Μεταξύ μας όμως το να οφείλουμε είναι αγάπη και θα πρέπει να ζούμε στην αγάπη. Όταν έχουμε αγάπη κάνουμε τα πάντα από αγάπη. Αυτός που αγαπά δεν κουράζεται, δεν κάνει ένα έργο αγάπης για να του οφείλουν, αλλά γιατί αυτή είναι η φύση του Θεού την οποία έχει μέσα του, ο οποίος Θεός βρέχει για δικαίους και αδίκους χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Ο άνθρωπος έγινε από αγάπη για να ζει στην αγάπη και να δίνει αγάπη. Γι’ αυτό και οι επιστήμονες αιώνες τώρα εργάζονται πάνω στην αποκωδικοποίηση του γενετικού μας κώδικα και όμως τα αποτελέσματά τους έναντι της σοφίας του Θεού είναι σε αυτούς δύο τοις εκατό. Δεν θα βρουν ποτέ τις λειτουργίες του Θεού (ανθρώπου), αφού δεν εργάζονται οι περισσότεροι από αγάπη αλλά από συμφέροντα και δεν έχουν ακόμη αξιολογήσει την δύναμη της ζώσης πίστης, αφού αναπτύσσουν στους ανθρώπους την πίστη ότι πρέπει να τρώνε χόρτα, φρούτα κ.λ.π. και μέρα νύχτα να ασχολούνται με τις θερμίδες, τις πρωτεΐνες, τους υδατάνθρακες κ.λ.π. να κάνουν εκείνο ή το άλλο. Κάθε λογική της επιστήμης ανατρέπεται με τις μαρτυρίες των ανθρώπων. Εάν ερευνήσουμε τον κόσμο ολόκληρο θα δούμε ότι πολλοί κάνουν μία ζωή την οποίαν σύστησε ο γιατρός και πολλές φορές έχουν αντίθετα αποτελέσματα. ʼλλοι κάνουν μία ζωή την οποίαν συνέστησαν οι ίδιοι στον εαυτό τους και όμως ζουν το ίδιο. Ο Θεός και η Δημιουργία του είναι το μεγαλύτερο μυστήριο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος είναι ψυχοσυναισθηματικός και ο τρόπος που σκέπτεται επηρεάζει την ζωή του. Στο θέμα του φαγητού να έχουμε εγκράτεια, δηλαδή να τρώμε λίγο για να τρώμε πάντα. Η αγάπη όλους τους ζωοποιεί. ʼρα την αγάπη να υιοθετήσουμε σαν λογική και όχι την δογματική αλήθεια οποιουδήποτε, ο οποίος έρχεται να μας επιβάλλει το δικό του τρόπο ζωής. Ο Χριστός τόνισε, Σημεία δε εις τους πιστεύσαντας θέλουσι παρακολουθεί ταύτα, Εν τω ονόματί μου θέλουσιν εκβάλλει δαιμόνια· θέλουσι λαλεί νέας γλώσσας· όφεις θέλουσι πιάνει· και εάν θανάσιμόν τι πίωσι, δεν θέλει βλάψει αυτούς· επί αρρώστους θέλουσιν επιθέσει τας χείρας και θέλουσιν ιατρεύεσθαι. Πώς τώρα συγκρίνεται η λογική των ανθρώπων με την λογική του Θεού; Σε άλλο σημείο αναφέρει, και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα τον άπαντα. Πιστεύεις τούτο; Τι σχέση έχει η πίστη του Χριστού με την πίστη που αναπτύσσει την ζωή; Ο Κύριος τόνισε, τα εισερχόμενα δεν βλάπτουν αλλά τα εξερχόμενα και αυτά είναι οι κακοί διαλογισμοί κ.λ.π. Πάμε σε άλλο τομέα. Η λογική του κόσμου λέει ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε με την ενεργοποίηση των βλαστοκυττάρων και των χρωματοσωμάτων νέα όργανα στο σώμα μας. Ο Χριστός όμως με την λογική του λόγου πρόσταξε σε άνθρωπον έχων την χείρα ξηράν λέγοντάς του, Έκτεινον την χείρα σου· και εξέτεινε και αποκατεστάθη υγιής ως η άλλη. Με την εξουσία του λόγου του είπε, Λάζαρε δεύρο έξω και εξήλθεν ο τεθνηκώς (τέσσερις ημέρες νεκρός). Καλή η επιστήμη του κόσμου, όμως πρωτόγονη μπροστά στην πανσοφία του Θεού, ο οποίος τόνισε ότι σεις πλειότερα τούτων θέλετε ποιήσει. Ο Πέτρος με την εξουσία του λόγου έκανε θαύματα μεγάλα αλλά και πολλοί άλλοι άνθρωποι του πνεύματος όπως Κύριος, Ηλίας, Μωϋσής, Ενώχ κ.λ.π. Ο Πέτρος π.χ. έξω από τον ναό απευθυνόμενος σε έναν παράλυτο που του ζητούσε χρήματα του είπε, Αργύριον και χρυσίον εγώ δεν έχω· αλλ' ό,τι έχω, τούτο σοι δίδω· εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου σηκώθητι και περιπάτει και αναπηδήσας εστάθη όρθιος και περιεπάτει. Πότε λοιπόν οι άνθρωποι που τόσο πολύ θαυμάζουμε θα φτάσουν στο σημείο αυτό; Αν εμείς θέλουμε να φτάσουμε γρήγορα, ας ακολουθήσουμε ειλικρινά τον Χριστό, διαφορετικά θα είμεθα έρμαια σε λογικές ανθρώπων. Είμαστε ξεχωριστοί και όλοι μαζί αποτελούμε το σώμα του Θεού και μπορούμε να ανατρέψουμε με την λογική του Θεού την λογική του κόσμου. Στον Θεό οφείλουμε τα πάντα, αλλά και στους ανθρώπους οφείλουμε και στην φύση οφείλουμε και στα ζώα ακόμα οφείλουμε. ʼρα άνθρωπε μην παλεύεις να μην οφείλεις, αυτό είναι πλάνη και εωσφορικός εγωισμός. Να δεχτούμε το ότι οφείλουμε τα πάντα στους πάντες. Αυτό είναι ταπείνωση. Και με χαρά να προσφέρουμε με τα έργα μας, λέγοντας σε όλους ένα μεγάλο ευχαριστώ. Εκείνος που νομίζει ότι δεν οφείλει τίποτα χρειάζεται ψυχίατρο. Αδέλφια μου, να αποφεύγουμε να οφείλουμε στους ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν πνεύμα Θεού. Ο λόγος για να μην πάθουν κακό με τον εγωισμό τους και με το να θέλουν να μας επιβάλλουν αυτό που οι ίδιοι επιθυμούν. Με το να θέλουν να τους έχουμε υποχρέωση ή να θέλουν να ελέγξουν και να εξουσιάσουν την ζωή μας, διότι αυτοί έτσι ικανοποιούνται. Αν τους αγαπάμε να φύγουμε από την ζωή τους ώστε να μην τους οφείλουμε και να μην παθαίνουν πτώση εξαιτίας μας, αλλά και εμείς να μην χάνουμε την ειρήνη μας με την ανάρμοστη συμπεριφορά τους. Στην αρχή θα μας κατηγορήσουν, θα μας ψάξουν όμως εμείς πλήρη αδιαφορία. Σε λίγο καιρό θα στραφούν σε άλλες κατευθύνσεις, ώστε να βρουν άλλους ανθρώπους για να θρέψουν τα δαιμόνιά τους μέχρι να αποφασίσουν να σταθούν δίπλα μας σαν υιοί και θυγατέρες του Αγίου Θεού. Ας ακολουθήσουμε τον Θεό και ας συνεργαστούμε με όσους πραγματικά δέχονται το θέλημά του και την σοφία του. Γένοιτο, γένοιτο αμήν.
 
 
ο Κύριος λέει, έρχεται ώρα και ήδη είναι ότι οι ακούοντες την φωνήν του Υιού του ανθρώπου θέλουσι αναστηθεί. Ο λόγος λοιπόν είναι μορφή ενέργειας, είναι κύματα ενέργειας σε άλλη διάσταση, σε άλλη μορφή, σε άλλη συχνότητα τα οποία όταν πιστευτούν έχουν εξουσία να μορφοποιούν την άμορφη ύλη σε ζώσα, χαρίζοντας ενέργεια, σπινθήρα, ζωή, ταλάντωση. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος στο πρώτο κεφάλαιο του κατηχητικού του λόγου φανερώνει για την εξουσία του λόγου: Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην παρά τω Θεόν και Θεός ην ο λόγος.

 
Αφού λοιπόν ο Θεός έκανε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωση, λογικό ον, άρα και ο άνθρωπος έχει λόγο και όταν αυτός πιστευτεί έχει εξουσία.
Ένας ανώνυμος έγραψε για τον Χριστό τα εξής:
1) Όταν ο Χριστός ήρθε στη γη, πήρε όλα τα άσχημα νέα από εμάς και μας έδωσε τα καλά νέα.
2) Ο Χριστός κουβάλησε τις αμαρτίες για μας, χαρίζοντάς μας το μέγα έλεος, δίνοντάς μας την αναμαρτησία, την δικαιοσύνη του.
3) Ο Χριστός πήρε την αδυναμία μας για να μας δώσει την δύναμή του.
4) Ο Χριστός έγινε ντροπή για να γίνουμε εμείς η δόξα η δική του.
5) Ο Χριστός έγινε φτωχός για να γίνουμε εμείς πλούσιοι.
6) Ο Χριστός κατέβηκε χαμηλά για να μας ανεβάσει πολύ ψηλά.
7) Ο Χριστός γεννήθηκε άνθρωπος για να μας δώσει αναγέννηση και να μας οδηγήσει στη θέωση.
8) Ο Χριστός έγινε δούλος για να γίνουμε εμείς υιοί του Θεού.
9) Ο Χριστός δεν είχε σπίτι για να μας δώσει σπίτι όλον τον κτιστό και άκτιστο κόσμο (γη, γαλαξία, πλανήτη, σύμπαν, στερέωμα).
10) Ο Χριστός δίψασε ο ίδιος για να μας δώσει το νερό της ζωής.
11) Ο Χριστός μαστιγώθηκε για να μπορέσουμε εμείς με τις πληγές του να θεραπευθούμε.
12) Ο Χριστός γυμνώθηκε για να ντυθούμε το ένδυμα της αφθαρσίας, της αθανασίας, της ζωής, της αγάπης, της ειρήνης, της δικαιοσύνης.
13) Ο Χριστός έμεινε ξεχασμένος και καταφρονημένος για να έχουμε λύτρωση.
14) Ο Χριστός είχε θλίψεις για να μας δώσει χαρά.
15) Ο Χριστός άφησε τον εαυτό του να τον δέσουν για να μας δώσει ελευθερία.
16) Ο Χριστός πέθανε για να ζήσουμε αιώνια, για πάντα.
Αυτός ήταν ο Χριστός, ο Κύριός μας.
Αν όλα αυτά τα εννοούμε ας κάνουμε αναστροφή. Η απόλυτη αναστροφή έρχεται μόνο κάτω από την δύναμη της απόλυτης αγάπης. Ας κάνουμε σήμερα βήματα αγάπης, ας βιώσουμε αυτή την δύναμη της αγάπης, ας ψάξουμε τον Λόγο του Θεού ο οποίος φανερώνει το αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν. Ας κάνουμε σήμερα που έχουμε καιρό βήματα καρδιακής αγάπης η οποία παράγει ζωή, γιατί αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά να βρούμε χρόνο.
                                                                 
 
Αν λοιπόν θέλουμε και εμείς να ζήσουμε για πάντα θα πρέπει να είμεθα όλοι ενωμένοι με μια ψυχή, μια καρδιά, ένα φρόνημα. Το φρόνημα του Θεού. Το περίσσευμα του ενός στο υστέρημα του άλλου. Ας ξεκινήσουμε σήμερα να ζούμε με αγάπη και ας αποβάλλουμε κάθε ρίζα πικρίας διότι πάντες πταίομεν. Αυτή είναι η βασιλεία των ουρανών η οποία δεν ξεκινάει να ιδρύεται με εξωτερικά σημάδια αλλά με την αναγέννηση η οποία συντελείται μέσα μας. Αυτό συμβαίνει σήμερα και η επαγγελία του Θεού που έχει ως εξής, ότι θα γράψω τους νόμους μου στην καρδιά τους και όχι σε πλάκες αλλά στην καρδιά τους, διότι αυτή η καρδιά μας κρατάει στη ζωή παράγοντας τα γονίδια εκείνα που φέρνουν ζωή.

 
« Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΛΟΓΩ, ΑΛΛ’ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ»
Εδώ συμπεραίνουμε ότι η φθορά και ο θάνατος δεν είναι θέλημα Θεού και δεν είναι η φυσιολογική κατάσταση την οποίαν θα πρέπει να αποδεχτούμε όπως συμβαίνει σήμερα και που έχουν αποδεχτεί όλες οι γενιές. Αλλά είναι δημιουργία την οποίαν προκαλούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας και ο λόγος η άγνοια του θελήματος του Θεού και γενικότερα οι μικρές και οι μεγάλες αλώπεκες, η αμαρτία. Παρήλθαν εκατομμύρια αιώνες και το αποκεκρυμμένο μυστήριο της σωτηρίας του σώματος δεν ειπώθηκε πουθενά παρά μόνο αιώνες τώρα ακούγεται η σωτηρία της ψυχής. Ο λόγος είναι διότι οι άνθρωποι, πνευματικοί και λαϊκοί, απορροφήθηκαν από το υλικό στοιχείο εγκαταλείποντας την αξία του πνεύματος. Ο Χριστός τόνισε, το πνεύμα εστί το ζωοποιούν.


 
Ένας προφήτης στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ότι στην προσευχή του είδε ένα δέντρο το οποίο ήτο αδύνατο και καχεκτικό, (το δέντρο συμβολίζει τον λαό του Θεού). Οι άνεμοι το σύστημα του κόσμου, ήθελαν να το ξεριζώσουν όμως το δέντρο αυτό πήρε εντολή από τον Θεό να μεγαλώσει και από εκεί που δεν διακρίνονταν καν, άρχισε σύντομα να μεγαλώνει. Μάλιστα μεγάλωνε τόσο γρήγορα που σε μικρό χρονικό διάστημα έγινε ορατό σε όλον τον πλανήτη και όλοι οι άνθρωποι το έβλεπαν και απορούσαν, τι δέντρο και τι καρπός είναι αυτός που το κάνει τόσο μεγάλο, τόσο ισχυρό. Μάλιστα όλοι έσπευδαν να κόψουν κλάδους τους οποίους θα μεταφύτευαν στη δική τους χώρα. ʼρα η βασιλεία του Θεού ομοιάζει με μικρό σπόρο, τον οποίον κάποιος έβαλε στη γη και αυτός άρχισε να αυξάνει και να γίνεται δέντρο, ώστε πάσα ψυχή ζώσα να βρίσκει καταφύγιο και τροφή σε αυτό το δέντρο. Αυτό μας δίνει ελπίδα ότι ο καθένας από εμάς μπορεί, αν θέλει, να γίνει ένας σπόρος ο οποίος δύναται να αυξάνει καθ’ εκάστην ημέρα πνευματικά. Εκείνος λοιπόν ο άνθρωπος που θα βάλει μέσα του τον Χριστό θα γίνει ισχυρός και ο λόγος διότι τον παροτρύνει στην ατομική κρίση, στην προσωπική κρίση η οποία φέρνει την αναγέννηση. Αυτός ο άνθρωπος μετέπειτα χωρίς να το προκαλεί γίνεται αντιληπτός, είναι ο άνθρωπος του Θεού και όλοι τρέχουν σε αυτόν. Ο Κύριος τόνισε, φανέρωσε, διακήρυξε ότι πρέπει να ζητάμε πρώτα την Βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού και ταύτα πάντα, όλα όσα χρειαζόμεθα, θα μας προστεθούν.

 
Τ Ο Γ Ε Λ Ι Ο
Ένα θαυματουργό φάρμακο
χωρίς παρενέργειες
Τις θετικές επιπτώσεις του γέλιου στον άνθρωπο, μελέτησαν εις βάθος 3 επιστήμονες οι οποίοι ομόφωνα συμφώνησαν στο συμπέρασμα ότι το γέλιο δρα καταλυτικά στο άγχος και ενεργοποιεί θετικά τον ορμονικό οργανισμό του ανθρώπου.
Με το γέλιο η ορμονική ισορροπία επανέρχεται τάχιστα στις φυσιολογικές της λειτουργίες, όσο διαταραγμένη κι αν είναι.
Η ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να γελάει, αυτό και μόνον είναι σύμπτωμα υγείας, στις εξετάσεις των ασθενών μου δεν παραλείπω να τους ρωτάω αν γελάνε ή πόσο εύκολα έχουν τη διάθεση του γέλιου.
Το γέλιο διευκολύνει τη φυσική έκκριση των ορμονών, όπως ακριβώς έχουμε έκκριση σάλιου και διέγερση της ορέξεως, όταν οσμιζόμαστε ένα μαγειρευμένο φαγητό.
Το γέλιο, εκτός της διέγερσης των αδένων, δραστηριοποιεί και ορισμένους μύες. Αυτό το καταλαβαίνουν καλύτερα οι άνθρωποι που βασανίζονται από μόνιμες ημικρανίες, μελαγχολίες, άγχος και κακοκεφιά. Δραστηριοποιεί το διάφραγμα και ανακουφίζει την αναπνοή.
Οι περισσότεροι που πάσχουν από κυκλοφορικά προβλήματα, οι καρκινοπαθείς και οι ψυχοπαθείς είναι κατά κανόνα άνθρωποι αγέλαστοι.
Πρέπει να γελάμε ακόμα και πριν γνωρίσουμε την ευτυχία από φόβο μήπως πεθάνουμε χωρίς να έχουμε γελάσει ποτέ.
Δεν υπάρχει ευτυχισμένος άνθρωπος που δεν γέλασε ποτέ. Μην αφήνετε, λοιπόν, την ευκαιρία να γελάσετε.
Είναι ένα φάρμακο χωρίς παρενέργειες.
 

 
Μόνο λοιπόν το Ευαγγέλιο της βασιλείας έχει την δύναμη να ιδρύσει την βασιλεία του Θεού και ο λόγος διότι παροτρύνει τον άνθρωπο: Πρώτον στο να γνωρίσει τον εαυτό του και δεύτερον στο να αποτινάξει την αμαρτία (μικρές και μεγάλες αλώπεκες) αφού η αμαρτία είναι αυτή που καθιστά την πνευματικοί ανωμαλία και προκαλεί τον φυσικό θάνατο, αφού φύγει η αμαρτία, ιδρύεται η βασιλεία μέσα στον άνθρωπο του Θεού. Βάσει του Λόγου του Θεού τα οψώνια της αμαρτίας είναι θάνατος. Αφού καταργηθεί η αμαρτία αμέσως καταργείται και ο θάνατος, έρχεται ο Χριστός. Αυτή τη δύναμη χρειάζεται από εμάς ο Πατέρας Θεός να βρούμε, που θα μας οδηγήσει στην αναγέννηση ώστε να ιδρυθεί η βασιλεία του Θεού. Ο τρόπος για να το πετύχουμε είναι η ειλικρινής μετάνοια και η απόφαση να πετύχουμε τους υπερβατικούς στόχους που ο Θεός ενέπνευσε μέσα μας.
                  

 
Η βασιλεία λοιπόν του Θεού δεν είναι εν λόγω αλλ’ εν δυνάμει. Η δύναμη παρέχεται δια Πνεύματος Αγίου στον μετανοούντα άνθρωπο. Η μετάνοια αναπτύσσει την αναγέννηση. Η αναγέννηση δημιουργεί την σοφία του Θεού μέσα μας η οποία μας καθιστά, όταν εφαρμόζεται, υιούς και θυγατέρες του Θεού. Για το έργο της αναγέννησης και της ίδρυσης της βασιλείας του Θεού στη γη θα πρέπει να ενεργήσει ο Θεός δια του Παρακλήτου, ώστε με την διδασκαλία του να διαφωτίσει τον λαό του Θεού, κατόπιν θα πρέπει να γνωρίσουν τα παιδιά του Θεού τις προδιαγραφές εκείνες που χρειάζονται για να ιδρυθεί.

 
Όταν βλέπουμε με το πνεύμα του κόσμου τα λάθη τότε αυτά μας δένουν και παίρνουν τον λογισμό μας από τον Θεό, από την αποστολή της ανυπόκριτης αγάπης. Θα φέρω ένα παράδειγμα. Κάποτε δύο μοναχοί κατέβαιναν από το βουνό που μένανε. Στο δρόμο τους υπήρχε ένα ποτάμι το οποίο έπρεπε να περάσουν. Εκεί συνάντησαν μια κοπέλα η οποία έκλεγε. Την ρώτησαν γιατί κλαίει, αυτή απάντησε, θέλω να περάσω το ποτάμι για να πάω στο σπίτι μου αλλά είναι πολύ ορμητικό. Τότε ο γεροντότερος καλόγερος την πήρε στον ώμο του και την πέρασε απέναντι. Ο νεότερος μοναχός ήταν σοκαρισμένος όμως δεν τολμούσε να κάνει ερώτηση. Έτσι συνέχισαν τον δρόμο τους. Μετά από τρεις ώρες δεν άντεξε άλλο και ρώτησε τον γέροντα μοναχό, δάσκαλε εμείς είμεθα αφιερωμένοι στον Θεό, πώς μπόρεσες να διασχίσεις το ποτάμι μεταφέροντας μια κοπέλα στην πλάτη σου; Το θεωρούσε αμαρτία, δεν το έβλεπε σαν έργο αγάπης. Ο γέροντας ψύχραιμος απάντησε, είδες ότι την πέρασα από το ποτάμι, έκανα τρία λεπτά, μετά την άφησα αμέσως κάτω. Εσύ, πώς μεταφέρεις αυτή τη σκέψη για τρεις ώρες στο μυαλό σου και ακόμα δεν την αφήνεις κάτω; Έτσι και εμείς, δεν μπορούμε να μεγαλώσουμε στην αγάπη όταν κάτι αρνητικό το κρατάμε μέσα μας χρόνια ολόκληρα. Αν θέλουμε να ανυψώσουμε τον εαυτό μας, να εργαστούμε ώστε να ανυψώσουμε τους άλλους που είναι γύρω μας. Αυτό είναι αγάπη.
 
Θα φέρω άλλο ένα παράδειγμα για το πως εκδηλώνεται η αγάπη στην καθημερινότητά μας. Κάποτε ένας βασιλιάς είχε τρία ερωτήματα. Ποιος είναι ο πιο σπουδαίος άνθρωπος στον κόσμο, ποιο είναι το πιο σπουδαίο πράγμα, πότε είναι ο πιο κατάλληλος χρόνος για έναν άνθρωπο να κάνει κάτι αξιόλογο στη ζωή του. Αφού ρωτούσε τους συμβούλους του και δεν μπορούσε να πάρει καμιά ικανοποιητική απάντηση, έβαλε ρούχα απλού ανθρώπου και βγήκε στην χώρα του για να δει, αν μπορεί να λάβει μια απάντηση που να τον ικανοποιεί. Όταν βράδιασε, κάποιος χωρίς να ξέρει ότι είναι ο βασιλιάς προσφέρθηκε να τον φιλοξενήσει. Αφού έφαγαν, έπεσαν για ύπνο. Τα μεσάνυχτα χτυπούσε επίμονα η πόρτα. Σηκώνεται ο οικοδεσπότης, ανοίγει και βλέπει κάποιον αιμόφυρτο. Αυτός που χτυπούσε την πόρτα του λέει, μου επιτέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, με χτύπησαν, ξέφυγα αλλά με ψάχνουν για να με σκοτώσουν, κρύψε με σε παρακαλώ στο σπίτι σου. Ο οικοδεσπότης τον έβαλε μέσα. Μετά από λίγο χτυπά πάλι η πόρτα. Ήταν αυτοί που τον κυνηγούσαν. Ρώτησαν τον οικοδεσπότη, μήπως πέρασε κάποιος από εδώ; Ο οικοδεσπότης απάντησε, όχι. Ο βασιλιάς γεμάτος απορία τον ρώτησε, για ποιον λόγο έβαλες σε κίνδυνο τη ζωή σου για έναν ξένο; Ο οικοδεσπότης του απάντησε, το πιο σπουδαίο πρόσωπο για μένα στον κόσμο είναι αυτό που σου ζητάει βοήθεια, το πιο σπουδαίο πράγμα είναι να του την προσφέρεις, και ο πιο κατάλληλος χρόνος είναι η στιγμή που σου ζητά την βοήθεια. Αυτή είναι αγάπη. Το ίδιο έκανε και ο καλός Σαμαρείτης στην παραβολή που φανέρωσε ο Κύριος.

 
Όταν αποκτήσουμε δια της ατομικής κρίσης την αγάπη, θα είμεθα έτοιμοι να χρησιμοποιηθούμε άνωθεν για να γίνουμε ιδρυτές της βασιλείας του Θεού, διότι ο Θεός μόνο τότε θα την ιδρύσει εν δυνάμει ώστε να επικρατήσει στον κόσμο.
Για να κάνουμε καλούς αδελφούς χρειάζονται δύο στοιχεία πνευματικά. Το πρώτο, να έχουμε την επιθυμία μέσω της αδιάλειπτης προσευχής να στείλει ο Θεός καλούς εργάτες και όρεξη να τους υπηρετήσουμε. Και το δεύτερο, η ικανότητα να τους αναγεννήσουμε. Τα δύο στοιχεία είναι, το πρώτο «το επιθυμώ» και το δεύτερο «η ικανότητα». Το επιθυμώ κρύβει αγαθό, το οποίο πρέπει να είμαι και να το εκπέμπω. Και η ικανότητα προέρχεται από την σοφία που με διακατέχει πάνω στο θέλημα του Θεού, στην δημιουργία του κόσμου και στην αναγέννηση αυτού, με στόχο και σκοπό να φτάσει στη θέωση.

 
Η ενότητα, η εξάπλωση ομοιάζει με δέκα σκαντζόχοιρους που θέλησαν να ταξιδέψουν μαζί Φθινόπωρο μια μακρινή απόσταση που θα διαρκούσε ένα μήνα. Στην αρχή, επειδή έκανε κρύο πήγαιναν πολύ κοντά, έτσι ο ένας κάρφωνε τον άλλον. Στη συνέχεια απομακρύνθηκαν πολύ και κρύωναν. Προσπάθησαν πολύ και τελικά βρήκαν τον τρόπο. Έτσι και εμείς μέχρι ο Θεός να μας δείξει τον τρόπο, θα κρατάμε τις σωστές αποστάσεις μεταξύ μας. Η εξάπλωση θα δημιουργήσει τον λαό του Θεού και χρειάζεται πολύ θετική σκέψη και ζώσα πίστη την οποίαν, ο άνθρωπος που εργάζεται να δημιουργηθεί το στράτευμα του Θεού, την αντλεί (αφού θα μείνει χρόνια στο αγιαστήριο), από την προσευχή.

 
Αν θέλουμε να είμεθα λαός του Θεού ο οποίος θα συμβάλει καθοριστικά στην ίδρυση της βασιλείας του Θεού, του Παλαιού των ημερών θα πρέπει να αδειάσουμε ώστε να χωρέσει μέσα μας ο Χριστός.
Πρέπει να εννοήσουμε άπαξ δια παντός ότι οι μόνοι εχθροί που πρέπει να νικήσουμε είναι οι φόβοι του αύριο, οι αγωνίες στο να εξασφαλίσουμε ή να πετύχουμε πολλά αγαθά. Η ζωή, τόνισε ο Κύριος, δεν συνίσταται εκ των υπαρχόντων. Ακόμη η ζήλια, ο εγωισμός και τα παρόμοια αυτών μας καθιστούν αδύναμους στο να εντάξουμε το θέλημα του Θεού στη ζωή μας. Ο ψαλμωδός αναφέρει, οι εχθροί του ανθρώπου είναι οι συνοικούντες μετ’ αυτού, αυτοί δηλαδή που συγκατοικούν μέσα του. Αν θέλουμε να νικήσουμε τον εχθρό, θα πρέπει να στρέψουμε την πλάτη μας σε αυτόν και την προσοχή μας στον Θεό.
         
 
Είναι λοιπόν προτιμότερο ένα έργο αγάπης παρά χίλια λόγια που κουράζουν.
Ο Θεός όπου δει αγάπη εκεί κατεβαίνει και συναντά τον άνθρωπο που εκδηλώνει αυτή με έργα και με λόγια. Μην περιμένουμε να μας δώσουν αγάπη και μην την ζητιανεύουμε. Όταν ζητάς ή όταν ζητιανεύεις αγάπη δεν θα την χορτάσεις ποτέ διότι η αποστολή σου δεν είναι να ζητάς αλλά να δίνεις. Αν δώσουμε, να είμεθα σίγουροι ότι θα χορτάσουμε αγάπη.
Εάν λοιπόν θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος μπορούμε να το κάνουμε ξεκινώντας από σήμερα να μεγαλώνουμε στην αγάπη προς τον Θεό και προς τον αδελφό ή συνάνθρωπο.

 
Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΗΜΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ
Αυτοί που αγαπούν αληθινά δεν το λένε συνέχεια το σ’ αγαπώ, αλλά το λένε σοβαρά και υπεύθυνα την ώρα που χρειάζεται. Δείχνουν με την ζωή τους την αγάπη τους όταν την έχουν.

 
Οι άνθρωποι που είναι ιδεώδεις δεν κουνούν την ουρά τους σε κανέναν, είναι οι ίδιοι και σήμερα και αύριο και πάντα όπου και αν βρεθούν. Οι φωτισμένοι άνθρωποι δείχνουν πάντα ένα πρόσωπο, είναι ζωντανοί και ο λόγος διότι βαδίζουν στην ζωή με το δικό τους πρόσωπο, έχουν προσωπικότητα, είναι αληθινοί.

 
Όταν δεχτούμε την αποστολή μας, η οποία καθορίστηκε υπό του Θεού και είναι στο βάθος της καρδιάς μας, τότε διεπόμαστε από ειρήνη, από σοφία Θεού, είμαστε ο εαυτός μας, τον οποίον γνωρίζουν όλοι και χαίρονται διότι ξέρουν ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και που θα μας βρουν. Όταν όμως επιδιώκουμε πράγματα που δεν είναι δικά μας, που δεν έγιναν ακόμη δικά μας με αθέμιτους τρόπους, τότε δεν έχουμε Θεό, δεν έχουμε αγάπη, δεν θα βρούμε ποτέ ειρήνη, ποτέ χαρά, ποτέ τον Θεό.

 
Όταν είμαστε ολοκληρωμένοι είμαστε ελεύθεροι, όταν είμαστε ολοκληρωμένοι αρχίζουμε να κάνουμε δικά μας πράγματα. Όταν είμαστε ολοκληρωμένοι ακούμε την καρδιά μας και όχι την λογική μας, η οποία καρδιά μας οδηγεί μέσα από την αγάπη και την υπομονή στο να μας δώσει τα πάντα η ζωή, διότι αξίζουμε τα πάντα.
 
Όταν έχουμε προσωπικότητα και είμαστε ολοκληρωμένοι ακούμε την καρδιά μας όπου και αν μας οδηγεί. Κάθε πράξη που γίνεται ολοκληρωτικά μας απελευθερώνει. Όποτε γίνεται με μισή απόφαση, με μισή καρδιά πάντα καταλήγει σε διαμάχη και ο λόγος διότι σκορπίζουμε άσκοπα την ενέργειά μας χωρίς να έχουμε στόχο. Είναι σαν να είμαστε στον πόλεμο και επειδή εκείνη την ώρα έγινε ανακωχή εμείς παίζουμε με τις σφαίρες τις οποίες ρίχνουμε στον αέρα. Όταν όμως λήξει η ανακωχή και επανέλθει ο πόλεμος, βλέπουμε τι κάναμε αλλά είναι αργά.

 
Μάθε λοιπόν να επιβιώνεις κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες βρίσκεσαι. Ο Λόγος του Θεού φανερώνει ότι τα πάντα συνεργούν στο αγαθό τοις αγαπώσιν τον Θεό. Θα πρέπει εμείς να το αποδεχτούμε αυτό αδελφέ. Αδελφέ ζήσε σαν τα παιδιά. Ο Κύριος τόνισε, αν δεν γείνητε ως τα παιδία, δεν θέλετε εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών. Τι κάνουν τα παιδιά; Είναι απλό. Δεν έχουν σκοπό, ζουν ξέγνοιαστα. Τα βλέπεις στην θάλασσα φτιάχνουν έναν πύργο με την άμμο και όταν το κύμα το καταστρέφει αυτά γελούν και συνεχίζουν το παιχνίδι. Η ζωή αδελφέ είναι ένα παιχνίδι, παίξε μαζί της και μην την παίρνεις σοβαρά. Σοβαρά να πάρεις την κατά Θεό αναγέννηση σου. Γένοιτο, γένοιτο αμήν.
                                                      
 
Α Φ Θ Α Ρ Σ Ι Α
 
Η αφθαρσία είναι μέσα στον άνθρωπο, είναι δέντρο. Τα νερά που το ποτίζουν είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, με λίγα λόγια οι καρποί και τα χαρίσματα του Πνεύματος του Αγίου. Οι καρποί που παράγει το δέντρο αυτό είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη. Όταν δεν μελετάς, δεν προσεύχεσαι, όταν δεν κηρύττεις, όταν δεν εφαρμόζεις δια της θυσίας (αυτά τα τέσσερα είναι οι τέσσερις ποταμοί που το ποτίζουν), τότε αυτό το δέντρο μαραίνεται. Προσοχή, μια φορά μας δίνεται η ευκαιρία για να αγωνιστούμε ώστε να στρέψουμε αυτούς τους τέσσερις ποταμούς μέσα μας. Η μια φορά είναι τα 70, 80, 90 χρόνια που ζούμε. ʼμα δεν χρησιμοποιήσουμε καλώς το θέλημα του Θεού στη ζωή μας τότε θα το χάσουμε το δέντρο αυτό για πάντα. Μια φορά είδα ένα όνειρο. Είδα ένα δωμάτιο που μέσα είχε την αφθαρσία. Είχε όμως πολλές πόρτες γύρω – γύρω, άλλες έγραφαν χαρά, ειρήνη, μακροθυμία κ.λ.π. και άλλες έγραφαν λύπες, θυμός, στενοχώρια και λοιπά. Ο Κύριος μου είπε να κλείσω τις πόρτες που φέρνουν φθορά και καταστρέφουν τη ζωή μου και να ανοίξω τις πόρτες που φέρνουν ζωή. Αυτό το δωμάτιο είναι ο εγκέφαλος του κάθε ανθρώπου. Το κλειδί που κλειδώνει τις κακές πόρτες και που ανοίγει τις καλές το έχει ο Χριστός στον Λόγο του και θα το δώσει στον καθένα, όταν φυσικά ο καθένας φροντίσει να πάρει το Ευαγγέλιο στα χέρια του με πνεύμα ταπεινό να το ερευνήσει προσεκτικά ίνα εύρει τους γλυκείς καρπούς του. Τι θα κάνουμε, θα τις ανοίξουμε ή θα αδιαφορήσουμε; Εύχομαι κανείς να μην περιφρονήσει το κάλεσμα αυτό διότι καλύτερα ας μην είχαμε γεννηθεί. Θάνατος και ζωή είναι εις την χείρα της γλώσσης και οι αγαπώντες αυτήν, θέλουσι φάγει τους καρπούς αυτής. Ένα ωραίο που αναφέρεται στις Παροιμίες προς οικοδομή: πολλοί άνθρωποι κηρύττουσιν έκαστος την καλοκαγαθίαν αυτού αλλά τις θέλει εύρει άνθρωπον πιστόν; 

      
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ ΚΕΦ. ΙΓ΄ΣΤΙΧΟΣ 8
Το να μην οφείλουμε σε κανέναν είναι ο μεγαλύτερος εγωισμός, διότι από την αρχή της ζωής μας οφείλουμε αυτήν στους γονείς μας, οφείλουμε ευχαριστίες στους δασκάλους μας, οφείλουμε ευχαριστίες στους φίλους μας, οφείλουμε ευχαριστίες στους εχθρούς μας, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι το υγιές, δίνουμε και μας δίνουν. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει να μην οφείλουμε στους ανθρώπους εκείνους που δεν έχουν πνεύμα Θεού, διότι αυτοί μέρα-νύχτα θα μας εκβιάζουν και θα μας κατηγορούν, ότι διαμέσου τους δηλαδή καταφέραμε κάτι και ότι χωρίς αυτούς δεν θα ήμασταν τίποτα. Δεν χρειάζεται σε αυτούς να οφείλουμε τίποτα. Μεταξύ μας όμως το να οφείλουμε είναι αγάπη και θα πρέπει να ζούμε στην αγάπη. Όταν έχουμε αγάπη κάνουμε τα πάντα από αγάπη. Αυτός που αγαπά δεν κουράζεται, δεν κάνει ένα έργο αγάπης για να του οφείλουν, αλλά γιατί αυτή είναι η φύση του Θεού την οποία έχει μέσα του, ο οποίος Θεός βρέχει για δικαίους και αδίκους χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Ο άνθρωπος έγινε από αγάπη για να ζει στην αγάπη και να δίνει αγάπη.
Η αγάπη όλους τους ζωοποιεί. ʼρα την αγάπη να υιοθετήσουμε σαν λογική και όχι την δογματική αλήθεια οποιουδήποτε, ο οποίος έρχεται να μας επιβάλλει το δικό του τρόπο ζωής. Ο Χριστός τόνισε, Σημεία δε εις τους πιστεύσαντας θέλουσι παρακολουθεί ταύτα, Εν τω ονόματί μου θέλουσιν εκβάλλει δαιμόνια· θέλουσι λαλεί νέας γλώσσας· όφεις θέλουσι πιάνει· και εάν θανάσιμόν τι πίωσι, δεν θέλει βλάψει αυτούς· επί αρρώστους θέλουσιν επιθέσει τας χείρας και θέλουσιν ιατρεύεσθαι. Πώς τώρα συγκρίνεται η λογική των ανθρώπων με την λογική του Θεού; Σε άλλο σημείο αναφέρει, και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα τον άπαντα. Πιστεύεις τούτο; Τι σχέση έχει η πίστη του Χριστού με την πίστη που αναπτύσσει την ζωή; Ο Κύριος τόνισε, τα εισερχόμενα δεν βλάπτουν αλλά τα εξερχόμενα και αυτά είναι οι κακοί διαλογισμοί κ.λ.π. Πάμε σε άλλο τομέα. Η λογική του κόσμου λέει ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε με την ενεργοποίηση των βλαστοκυττάρων και των χρωματοσωμάτων νέα όργανα στο σώμα μας. Ο Χριστός όμως με την λογική του λόγου πρόσταξε σε άνθρωπον έχων την χείρα ξηράν λέγοντάς του, Έκτεινον την χείρα σου· και εξέτεινε και αποκατεστάθη υγιής ως η άλλη. Με την εξουσία του λόγου του είπε, Λάζαρε δεύρο έξω και εξήλθεν ο τεθνηκώς (τέσσερις ημέρες νεκρός). Καλή η επιστήμη του κόσμου, όμως πρωτόγονη μπροστά στην πανσοφία του Θεού, ο οποίος τόνισε ότι σεις πλειότερα τούτων θέλετε ποιήσει. Ο Πέτρος με την εξουσία του λόγου έκανε θαύματα μεγάλα αλλά και πολλοί άλλοι άνθρωποι του πνεύματος όπως Κύριος, Ηλίας, Μωϋσής, Ενώχ κ.λ.π. Ο Πέτρος π.χ. έξω από τον ναό απευθυνόμενος σε έναν παράλυτο που του ζητούσε χρήματα του είπε, Αργύριον και χρυσίον εγώ δεν έχω· αλλ' ό,τι έχω, τούτο σοι δίδω· εν τω ονόματι του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου σηκώθητι και περιπάτει και αναπηδήσας εστάθη όρθιος και περιεπάτει. Πότε λοιπόν οι άνθρωποι που τόσο πολύ θαυμάζουμε θα φτάσουν στο σημείο αυτό; Αν εμείς θέλουμε να φτάσουμε γρήγορα, ας ακολουθήσουμε ειλικρινά τον Χριστό, διαφορετικά θα είμεθα έρμαια σε λογικές ανθρώπων. Είμαστε ξεχωριστοί και όλοι μαζί αποτελούμε το σώμα του Θεού και μπορούμε να ανατρέψουμε με την λογική του Θεού την λογική του κόσμου. Στον Θεό οφείλουμε τα πάντα, αλλά και στους ανθρώπους οφείλουμε και στην φύση οφείλουμε και στα ζώα ακόμα οφείλουμε. ʼρα άνθρωπε μην παλεύεις να μην οφείλεις, αυτό είναι πλάνη και εωσφορικός εγωισμός. Να δεχτούμε το ότι οφείλουμε τα πάντα στους πάντες. Αυτό είναι ταπείνωση. Και με χαρά να προσφέρουμε με τα έργα μας, λέγοντας σε όλους ένα μεγάλο ευχαριστώ. Εκείνος που νομίζει ότι δεν οφείλει τίποτα χρειάζεται ψυχίατρο.
 
 
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗΣ
Κάποτε με ρώτησε κάποιος: Πώς πιστεύεις στον Χριστό αφού δεν τον είδες, δεν έζησες στην εποχή του, δεν ξέρεις αν έγιναν έτσι τα πράγματα; Εγώ του απάντησα, πως και για τους γονείς μου δεν ξέρω αν είναι γονείς μου. Δεν είδα ότι έζησα μέσα στην κοιλιά της μητέρας μου εννέα μήνες, όμως από την αγάπη και το ενδιαφέρον που έδειξαν σε εμένα αυτοί οι άνθρωποι αισθάνομαι ότι είναι οι γονείς μου. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Χριστό. Δεν τον είδα αλλά αισθάνομαι μέσα μου ότι είναι ο πατέρας μου, ο μεγάλος μου πνευματικός αδελφός, ότι εργάστηκε με αγάπη για μένα, ότι έδωσε την ζωή του για μένα. Όλα αυτά τα γνωρίζω, τα νιώθω. Μάλιστα ο Θεός το νιώθω, το αισθάνομαι, το έχω δει πνευματικά ότι φρόντισε να έρθει στην ζωή μου ο Λόγος του, ο οποίος είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου δώσει. Ο λόγος που η Καινή Διαθήκη, ο Λόγος του Θεού είναι για μένα το μεγαλύτερο δώρο, είναι διότι μέσω αυτής μπορώ να αναγεννηθώ, να διδαχθώ, να σπουδάσω, να φτάσω στην θέωση. Το νιώθω αδελφέ, το αισθάνομαι ότι αυτό το βιβλίο είναι θεόπνευστο, ότι γράφτηκε διά Πνεύματος Αγίου. Αισθάνομαι λοιπόν αδελφέ ποια είναι η πνευματική μου οικογένεια, ποια είναι η σαρκική μου οικογένεια, αισθάνομαι ποιος με αγαπά, ποιος μεριμνά για μένα πριν από μένα. Δεν με ενώνουν αδελφέ σήμερα με τους ανθρώπους οι ταμπέλες (πατέρας, μάνα, αδελφός, αδελφή κ.λ.π.), αλλά η αγάπη την οποίαν αισθάνομαι ότι κάποιοι έδωσαν σε μένα, ότι φρόντισαν για μένα. Αυτός που έδειξε αγάπη σε μένα είναι ο Θεός μου, τον οποίον αισθάνομαι ότι υπάρχει και είναι ο Χριστός τον οποίον αισθάνομαι ότι ήρθε, ότι έδωσε την ζωή του λύτρον αντί πολλών. Αυτοί είναι οι γονείς μου, είναι η οικογένειά μου, είναι τα πνευματικά μου αδέλφια, είναι οι φίλοι μου, είναι ότι καλό και αγαθό υπάρχει γύρω μου. Γένοιτο, γένοιτο αμήν. Εκτός από το τι βλέπεις, υπάρχει και το τι αισθάνεσαι ή διαισθάνεσαι αδελφέ γένοιτο γένοιτο Αμήν. 


 
ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Αδέλφια μου, απεδείχθη σήμερα σε εμάς ότι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε ο Θεός να δώσει στον άνθρωπο είναι ο Λόγος του Θεού, ο οποίος είναι διατυπωμένος μέσα στο Ευαγγέλιο του Χριστού, στην Καινή Διαθήκη.
Έτσι συμπεραίνουμε ότι τίποτα όμως μα τίποτα δεν έγινε τυχαία μέσα σε ολόκληρη την Δημιουργία. Όλα έχουν δημιουργηθεί με τόση λεπτομέρεια, με τόση ακρίβεια, με τόση σοφία η οποία μας αφήνει άφωνους. Όλα τα δημιουργήματα μαρτυρούν την παρουσία του Θεού, του Πατέρα μας. Σίγουρα, σήμερα ειδικότερα όλα αυτά κάνουν τον λογικό κατά Θεό άνθρωπο, υιό του Θεού να σέβεται, να εκτιμά και να προσπαθεί να γνωρίσει τον μεγάλο Δημιουργό (τον Θεό) μέσα από τα δημιουργήματα. Ο τρόπος είναι με την αγαθή περιέργεια την οποίαν ο Θεός έθεσε μέσα μας και που καταλήγει στην έρευνα η οποία έρευνα κατόπιν φέρνει την άπειρη σοφία του Θεού στη ζωή μας όπου μας εξελίσσει.
Για τον λόγο αυτόν ο Θεός διά μέσου του Υιού του έγραψε το νέο σύνταγμα του κόσμου, το αναφερόμενο ως Καινή Διαθήκη το οποίο έχει την εξουσία να εξασφαλίσει σε όλη την λογική, άλογη, υλική και πνευματική δημιουργία την αιώνια άφθαρτη λειτουργία της. Και αυτό θα γίνει μόνο διά της αποδοχής του Υιού και Λόγου του Θεού του ζώντος. Κατόπιν διά της σοφίας εκείνης που διατύπωσε με τα λόγια του και τα έργα του, μπορούμε να φτάσουμε στην θέωση.

 
Παρατηρούμε ακόμη ότι εμείς σήμερα, η γενιά μας, ζούμε στον πιο σύγχρονο πολιτισμό όλων των αιώνων. Όμως, αναρωτιόμαστε. Παρήλθαν τόσοι αιώνες, για ποιο λόγο ο Θεός τα τελευταία 100 χρόνια ξεδίπλωσε τόση σοφία στο ανθρώπινο γένος, την οποία μάλιστα επιτρέπει ώστε ο άνθρωπος μέσα από τις έρευνες που διεξάγει σήμερα είτε στον φυσικό τομέα είτε στον πνευματικό τομέα να τις ανακαλύπτει και να δύναται μάλιστα να τις υλοποιεί πολλές από αυτές.
Ερωτώντας διά Πνεύματος Αγίου τον Πατέρα Θεό γιατί συμβαίνει σήμερα στην εποχή μας η σοφία αυτή να είναι διάχυτη και εύκολη σε εμάς, πήραμε μία απάντηση η οποία αναμφισβήτητα διακατέχεται από σοφία Θεού. Αδέλφια μου, η απάντηση είναι, τόσον πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο ώστε έδωσε τον Υιόν αυτού λύτρον αντί πολλών.
Ο τρόπος τώρα ώστε να λάβει ουσιαστική θέση στη ζωή μας η σοφία του Θεού, η παρουσία του Χριστού και να γίνει αντιληπτή η πνευματική διάστασις της παρουσίας του, είναι η αναγέννηση, η καθολική αναγέννηση σε τοπικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, η εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους.

 
Mέσω αυτής της εξέλιξης, αναγέννησης του ανθρώπου θα εννοηθεί ο Λόγος του Θεού, ο οποίος είναι η βάση της δημιουργίας και δεν θα μπορούσε αυτό το προχωρημένο πνεύμα του Χριστού να γίνει αντιληπτό παρά μέσα από την εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους.
Αρα, ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους τον πολιτισμό, την εξέλιξη με ένα σκοπό. Να τους οδηγήσει μέσα από την ελεύθερη βούλησή τους στο να κατανοήσουν τον Λόγο του Θεού, το θέλημα του Θεού, την παρουσία του Χριστού. Κατόπιν να τους οδηγήσει μέσω αυτού του Χριστού στον προορισμό τους που είναι η χαμένη πατρίδα του Θεού με στόχο, με σκοπό να λάβει χώρα επιτέλους η θέωση του ανθρώπου.

 
Ο οποίος θάνατος θεωρήθηκε μάλιστα αιώνες τώρα ως φυσιολογική εξέλιξη των ανθρώπων ενώ στην πραγματικότητα είναι ο εχθρός τους και αντί εμείς οι άνθρωποι να το εννοήσουμε ώστε όλοι μαζί να τον πολεμήσουμε, κάναμε αυτόν φίλο μας, θεωρώντας αυτόν φίλο και ο λόγος διότι νομίζουμε ότι μας περνάει (όπως λένε) στον χώρο του Θεού, ενώ αυτή η σκέψη είναι το μεγαλύτερο ψέμα το οποίο αποδεχτήκαμε.
Θα μου πει κάποιος, τόσους αιώνες διαβάζεται ο Λόγος του Θεού γιατί μας λες ότι τώρα θα διαβαστεί; Ναι, είναι αλήθεια ότι διαβάζεται όμως αφήνει να εννοηθεί, διότι αυτό διδάσκει η παγκόσμια πνευματική ιστορία, ότι στο γενικό σύνολο το Ευαγγέλιο του Χριστού δημιούργησε τεράστια προβλήματα μεταξύ των ανθρώπων, όπως διωγμούς στο όνομα του Χριστού, πολέμους, θρησκείες, συμφέροντα κ.λ.π. Όλα αυτά αφήνουν να εννοηθεί ότι όταν μελετάμε κάτι το οποίο δεν μπορούμε να το εννοήσουμε το παρερμηνεύουμε σύμφωνα με το πνευματικό μας χρονικό επίπεδο και τα δικά μας θέλω. Αυτός ο τρόπος φέρνει το κακό, το λάθος. Σήμερα όμως η Φωνή Θεού αποκαλύπτει στους ανθρώπους το Ευαγγέλιο της βασιλείας και ο λόγος διότι ήρθε ο χρόνος γι’ αυτό. Ο Κύριος φανέρωσε, και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη εις μαρτύριον πάσιν τοις έθνεσιν και τότε ήξει το τέλος.


 
Γι’ αυτό το λόγο ο Πατέρας Θεός αφού τα πνευματικά καλέσματα τα δικά του διά μέσω των προφητών και διά μέσω του ιδίου του Υιού του δεν υιοθετήθηκαν από τους ανθρώπους, δεν εννοήθηκαν επέτρεψε τις επιστήμες ώστε να αφυπνίσει τους ανθρώπους.
Κατ’ εμέ ο Πατέρας Θεός είχε και έχει ένα σχέδιο, ένα στόχο, να θεώσει τους ανθρώπους πάντα όμως μέσα από την ελεύθερη βούλησή τους. Η σοφία όμως του Θεού η οποία εξασφαλίζει την θέωση των ανθρώπων δεν μπορούσε να μεταβιβαστεί στους ανθρώπους παρά μόνο μέσω των αιώνων σπουδάζοντας καλό και κακό. Γι’ αυτό ο Κύριος δεν είπε στους μαθητές του για τον τρόπο που θα μπορούσαν οι άνθρωποι να διέπονται από τη ζωή καθώς και τον τρόπο επίτευξης της βασιλείας αυτού στην γη, πόσο μάλλον για τον τρόπο που ενεργεί ο νόμος του Θεού στα γονίδια μας. Ο λόγος, διότι έπρεπε να τελειώσει την αποστολή του και να φέρει εις πέρας αυτήν γνωρίζοντας ότι το πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων δεν ήταν έτοιμο εκείνη την εποχή ώστε να καταλάβει τον τρόπο που ενεργεί ο νόμος του, οι εντολές του, η παρουσία του στην ανοικοδόμηση του ναού του Θεού. Έτσι μετέφερε την νουθεσία, την σπουδή του Θεού διά μέσω των αιώνων και την έφερε στην γενιά μας, ώστε οι άνθρωποι του Θεού να εννοήσουν το θέλημα του Θεού μέσα από τον Παράκλητο, το Πνεύμα το Αγιο.
Έτσι και εμείς, αν και είμεθα ξεχωριστές προσωπικότητες όλοι μαζί θα πρέπει να αποτελέσουμε το σώμα του Θεού. Και ο λόγος διότι ο Θεός έδωσε ιδιάζουσα μορφή σοφίας στον κάθε άνθρωπο ή έθνος ώστε χρείαν να έχουμε ο ένας τον άλλον.
Ο Χριστός άφησε την πρόνοια του Πατέρα του ώστε να μεριμνά για το υλικό στοιχείο και όχι τα δικά του θέλω ή των γύρων του. Αλλωστε αυτό σημαίνει ταπείνωση. Να κενώσεις εαυτό, να ζητήσεις την βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού και να περιμένεις την εκπλήρωση της επαγγελίας η οποία έχει ως εξής, ζήτα πρώτα τα της βασιλείας και ταύτα θέλουσι προστεθή.
Όταν όμως οι άνθρωποι του κόσμου διά της εξάπλωσης της Φωνής Θεού εννοήσουν το Ευαγγέλιο του Χριστού και θελήσουν να το εντάξουν στη ζωή τους, τότε η αγάπη θα ενώσει τους ανθρώπους με τα στοιχεία του Θεού, τα οποία φέρνουν ισοκατανομή στο υλικό στοιχείο και στο πνευματικό. Αυτός ο τρόπος είναι το περίσσευμα του ενός στο υστέρημα του άλλου. Μόνο με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος όλος θα γεμίσει με πραγματικό πλούτο, με χαρά, με ζωή, με πλούτο Θεού.


 
Η αγάπη και η διαχείριση της αγάπης μεταξύ άλλων είναι και μία τέχνη που χρειάζεται να την διδαχθούμε όπως χρειάζεται να διδαχθούμε την τέχνη της ζωής γενικότερα. Βέβαια, η άγνοια αυτής της τέχνης δεν θα ματαιώσει το έργο της γνήσιας αγάπης όμως μπορεί να το δυσχεράνει και να το επιβραδύνει. Η αγάπη αναπτύσσει τη ζωή και θα είναι στο μέλλον η υψηλότερη πνευματική πτήση των ανθρώπων του Θεού. Χρειάζεται όμως για να εννοηθεί και να αναπτυχθεί, η συνεχόμενη εντρυφή μας πάνω στον Λόγο του Θεού. Αυτή η αφιέρωσή μας στο θέλημα του Θεού δύναται να μας εξασφαλίσει την ανυπόκριτη αγάπη και την ζώσα πίστη.
Όμως παρόλα αυτά χάσαμε τον προσανατολισμό μας και ο λόγος διότι φαινομενικά με τις έρευνες πάνω στην δική μας δημιουργία ανακαλύψαμε ότι το σώμα μας διακατέχεται από τρία βασικά στοιχεία. Το πως τώρα αυτά όλα μαζί δημιουργούν το σώμα, το ψάχνουμε (η επιστήμη) ακόμη. Τα τρία αυτά στοιχεία είναι, πρώτον το υγρό το οποίο είναι το αίμα και το νερό, δεύτερον το στερεό όπως σώμα, κόκαλα, σάρκα και τρίτον το πνεύμα το οποίο εκδηλώνει λογική Θεού, φανερώνει συναισθήματα θετικά ή αρνητικά, αναπτύσσει σοφία, εξελίσσεται. Το πνευματικό κομμάτι για μένα παίζει τον καθοριστικό ρόλο στη ζωή μας. Ο Κύριος τόνισε, η σαρξ ουκ ωφελεί ουδέν το πνεύμα εστίν το ζωοποιούν. Τα τρία αυτά στοιχεία κρύβουν αγάπη, έγιναν με αγάπη και διατηρούνται στην συνοχή με την αγάπη, την οποία δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι δεν ανακαλύψαμε ακόμη γι’ αυτό και δεν μπορούμε να ζήσουμε ακόμη.

 
Αν επιδιώκουμε τη ζωή να είμεθα σίγουροι διότι ο Χριστός πρώτος το διακήρυξε εδώ και πολλά χρόνια αλλά και σήμερα η Φωνή Θεού το κηρύττει με τελευταία την επιστήμη, η οποία φανερώνει ότι ο τρόπος που σκεφτόμαστε και τα συναισθήματα που επεξεργαζόμαστε στα ερεθίσματα που δεχόμαστε, αν δεν ανταποκριθούμε σε αυτά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού διακατεχόμενοι από έλεος, από αγάπη, από σοφία Θεού, τα οποία δύναται να εκδηλώνει ένας άνθρωπος με τον τρόπο που φανερώνει ο Χριστός διακατεχόμενος από τη ζωή του Χριστού, του αγαπημένου μας Θεού και φίλο του ανθρώπου ζωή αιώνια δεν θα μπορούσαμε να βρούμε.
Ο Θεός λόγω του ότι σέβεται την ελευθερία μας, μας άφησε να ερευνήσουμε μόνοι μας και να εισέλθουμε στο βαθύτερο νόημα της κατασκευής του υλικού σώματός μας και στην πνευματική δυνατότητα και σοφία που μας διακρίνει.

 
Αφού ο Κύριος αδέλφια μου είχε το ίδιο βιολογικό σώμα με εμάς, αποδεικνύεται ότι αυτό που έπαιξε ρόλο στην μεταστοιχείωση την οποίαν υπέστη το σώμα του στον παρόντα βίο του αλλά και μετέπειτα στην ανάστασή του, οφείλεται στην αφιέρωση, στην υπακοή που είχε στον Πατέρα του. Αν και εμείς υπακούσουμε στον Υιό και Λόγο του Θεού του ζώντος και μιμηθούμε τον τρόπο ζωής του, θα μπορέσουμε να μεταλλαχθούμε από φθαρτοί σε άφθαρτοι.
Αδέλφια μου, όταν εφαρμοστεί το Ευαγγέλιο του Θεού ο κόσμος μας δεν χρειάζεται όλους αυτούς τους νόμους, διότι όταν πιστέψουμε στην δικαιοσύνη του Θεού θα διακατεχόμεθα απ’ αυτή. Αυτή η δικαιοσύνη του Θεού έχει εξουσία να λύσει όλες τις διαφορές των ανθρώπων.
Όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη έχουν έναν ξεχωριστό τρόπο ζωής που αναπτύσσουν τον Θεό και όλοι καυχώνται ότι έχουν την μοναδική αλήθεια. Όμως με μια μικρή παρατήρηση βλέπουμε ότι όλοι οι άνθρωποι πίστεψαν ότι ο Θεός τους είναι στον ουρανό και ότι όταν πεθάνουν θα πάνε εκεί, όλοι εκεί, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Βουδιστές κ.λ.π. ο ουρανός όλους τους ενώνει. Τι υποκρισία! Ενώ η γη δυστυχώς όλους τους χωρίζει. Μάλιστα επιδιώκουν λόγω της πνευματικής τύφλωσης και άγνοιας να θέλουν να ζήσουν σαν σκιές, μη γένοιτο! Αν ο Θεός ήθελε να ήμασταν σκιές δεν θα χαιρόμασταν σήμερα με την ανάσταση του Κυρίου αλλά θα λυπόμασταν. Αφού όμως ζει, πάει να πει ότι ο Πατέρας του δεν τον θέλει κοντά του νεκρό αλλά ζωντανό και ο λόγος διότι ο Θεός είναι Θεός ζώντων και ουχί νεκρώ
Πώς λοιπόν κηρύττεις άνθρωπε ότι η ζωή ξεκινά μετά τον θάνατο και όταν έρχεται αυτός ο θάνατος σε εσένα τρέχεις να σωθείς απ’ αυτόν.
Μήνυμα από έναν αδελφό: Όταν αναγεννηθούμε και μας διέπει το αγαθό, τότε η ζωή εκπλήσσεται και μας κυνηγά. Όταν μέσα μας βασιλεύει το πονηρό, τότε η ζωή φεύγει και την κυνηγάμε εμείς.

 
«ΕΓΩ ΗΛΘΟΝ ΔΙΑ ΝΑ ΕΧΩΣΙ ΖΩΗΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΩΣΙΝ ΑΥΤΗΝ ΕΝ ΑΦΘΟΝΙΑ»
 
Όταν λοιπόν αδέλφια μου ο Θεός αποφάσισε να δώσει τη ζωή στον άνθρωπο και να τον καταστήσει κορωνίδα της δημιουργίας, σίγουρα είχε μεγάλα σχέδια γι’ αυτόν. Απόδειξη ότι δεν χρησιμοποίησε απλά και μόνο το υλικό στοιχείο για τη δημιουργία του αλλά κι ένα κομμάτι του εαυτού του.
Ο Θεός που δημιούργησε τέλεια όλα τα πλάσματά του, έδωσε στον άνθρωπο την αθανασία και την αιωνιότητα εξαρχής και όσο ο άνθρωπος εκπλήρωνε τον σκοπό για τον οποίον τάχτηκε από τον Δημιουργό του, μπορούσε να απολαμβάνει όλα τα αγαθά που είχαν φτιαχτεί γι’ αυτόν.
Σε ποιότητα λοιπόν ο Κύριος μας δίνει ζωή την οποία αξίζει πραγματικά να την ζεις. Σε ποσότητα πάλι ο Θεός μας δίνει ζωή που δεν δύναται να τελειώσει ποτέ. Έτσι σου επιτρέπει, η ζωή που σου δίνει ο Χριστός, να αυξάνεις ηλικιακά και πνευματικά καθ’ εκάστην ημέρα πάνω σε όλους τους τομείς, με σκοπό τη δόξα Θεού και τη σωτηρία του κόσμου.
 
Ο Κύριος όμως δια Πνεύματος Αγίου φανέρωσε ότι η ζωή η αιώνια είναι μια εμφανής κατάσταση, την οποία την ζεις μαζί με το σώμα.
Ο Κύριος ερχόμενος στον κόσμο φανέρωσε ότι η ασθένεια, ο θάνατος, η αμαρτία, η μεταθανάτια ζωή δεν είναι στοιχεία αποδεκτά από τον Θεό, αλλά είναι οι εχθροί του Θεού και όπου τα στοιχεία αυτά είχαν επικρατήσει σε ανθρώπους που είχαν άγνοια αιώνες τώρα, ο Κύριος με την παρουσία του και δια του λόγου του τα ανέτρεπε, τα εξαφάνιζε από το σώμα και το πνεύμα τους. Ο τρόπος που ο Θεός ελευθέρωνε τον άνθρωπο από την διαβολή, από την φθορά, από τον θάνατο ήτο το ακολούθει μοι, μετέπειτα τα εξαφάνιζε από το πνεύμα δια της αφιέρωσης. Έτσι ο άνθρωπος που τα είχε κάνει κτήματά του, καταδυναστεύοντας και οδηγώντας σε αδιέξοδο τον εαυτό του, δια του Χριστού λάμβανε εξουσία να αναπτύσσει ουσιαστικά τη ζωή του Χριστού μέσα του, μεταμορφώνοντας το σώμα και το πνεύμα του σε σώμα Χριστού και πνεύμα γεμάτο σοφία Θεού συναρπάζουσα.
Εμείς αδέλφια μου πιστεύω ότι ήρθε η ώρα που πρέπει να το αποφασίσουμε, ώστε να βρούμε μέσα από τον Λόγο του Θεού τα όπλα εκείνα που θα μας ελευθερώσουν από την αμαρτία. Η οποία αμαρτία μεταβάλλει τη ζωή μας σε κόλαση, κάνοντας τον άνθρωπο που δεν γνωρίζει τον Χριστό, να θέλει να πεθάνει πριν την ώρα του, ελπίζοντας ότι ο θάνατος θα τον απαλλάξει από αυτή τη μικρή αλλά και δαιμονισμένη ζωή που ζει σήμερα.

 
Ο τρόπος για να το πετύχουμε ώστε να γίνει αιώνια η ζωή είναι ένας και είναι η αφιέρωση, ώστε ο τρόπος σκέψης του Χριστού να γίνει και δικός μας τρόπος ζωής. Υπάρχει ένα χωρίο στην Καινή Διαθήκη το οποίο αναφέρει τα παρακάτω, μάλιστα ενθαρρύνει σήμερα όλους εμάς τους νέους μαθητές του Χριστού ώστε να πιστέψουμε στη ζωή του Χριστού. Το χωρίο αναφέρει, ο Θεός έσωσεν ημάς, και εκάλεσε με κλήσιν αγίαν, ουχί κατά τα έργα ημών, αλλά κατά την εαυτού πρόθεσιν, και χάριν την δοθείσαν εις ημάς εν Χριστώ Ιησού προ χρόνων αιωνίων, φανερωθείσαν δε τώρα δια της επιφανείας του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, όστις κατήργησε μεν τον θάνατον, έφερε δε εις φως την ζωήν και την αφθαρσίαν δια του Ευαγγελίου. ʼρα ο θάνατος κατηργήθη.
                                                                                                                                                                                 
 
Αυτή λοιπόν αδέλφια μου είναι η αιώνιος ζωή, το να γνωρίσουμε τον μόνον αληθινόν Θεόν, τον οποίον απέστειλε ο Πατέρας και δεν είναι άλλος από τον Ιησού Χριστό. Για να την βρούμε όμως αυτή τη ζωή, χρειάζεται υπομονή. Θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η θάλασσα έχει μέσα της, στα βάθη της, κρυμμένα όστρακα τα οποία κρύβουν μέσα τους μαργαριτάρια ανεκτίμητης αξίας. Μερικοί βουτάνε μια φορά και γρήγορα απελπίζονται, μερικοί όμως επιμένουν και αυτοί τα βρίσκουν. Η ύπαρξη λοιπόν της ζωής χωρίς τον Χριστό στη ζωή μας, καθιστά αυτή τη ζωή άσκοπη και ανούσια.
                     
 
Το να γίνει όμως η ζωή μακρύτερη δεν είναι αρκετά καλό, εκτός και αν γίνει επίσης και καλύτερη, όχι μόνο από την άποψη της νεανικότητας αλλά καλύτερη από την άποψη της αγάπης, η οποία δίνει αξία στη ζωή, καθώς της επικοινωνίας μας με τον ζώντα Θεό, ο οποίος μεταβάλλει τη ζωή σε χαρά. Την εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν πράγματι περισσότερο από 900 χρόνια, ήταν εξαιρετικά υγιείς και εξαιρετικά ισχυροί, γι’ αυτό η Βίβλος τους ονομάζει «οι έκπαλαι άνδρες ονομαστοί». Αλλά σχεδόν όλοι αυτοί οι ήρωες μετατράπηκαν με την μακροημέρευση σε φρικτά και απάνθρωπα όντα. Ο λόγος; Η έλλειψη του αγιασμού, η έλλειψη του Χριστού, αυτό τους έκανε να γίνουν εωσφορικοί. Η βασική αιτία είναι η έξοχη φυσική δύναμή τους. Αυτή η δύναμη χωρίς τον καθαρισμό τους μετέτρεψε σε κτήνη. Κάτι που βλέπουμε και σήμερα στις δικές μας κοινωνίες όταν ο άνθρωπος διέπεται από νεανικότητα, από σφριγηλότητα που του δίνει δύναμη να εργαστεί και να πετύχει εξουσία, με αθέμιτους όμως τρόπους. Την οποία εξουσία χρησιμοποιεί ανάλογα με τα προσωπικά του συμφέροντα, εκμεταλλευόμενος ανθρώπους με στόχο να πετύχει τους εωσφορικούς σκοπούς του και ο λόγος διότι ο Χριστός απουσιάζει. Η έξοχη λοιπόν φυσική τους κατάσταση, η υγεία και η μακροζωία έκαναν τους ανθρώπους που ζούσαν περίπου 1000 χρόνια, να μπουν στα βάθη της αμαρτίας πολύ περισσότερο απ’ όσο θα συνέβαινε σε κάποιον με 80 χρόνια ζωής. Εάν σήμερα που ζούμε 80 χρόνια στοιχειοθετούμε συνειδητά τόση αμαρτία, τι θα γίνονταν εάν ζούσαμε 1000 χρόνια;

 
Κάποτε, ο ʼγιος Αντώνιος έλαβε γράμμα από τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο, που τον καλούσε να αφήσει την έρημο και να πάει να μείνει στα ανάκτορα. Ο ʼγιος Αντώνιος ρώτησε τον μαθητή του, τον περίφημο Παύλο τον Απλό. Τι λες εσύ; Να πάω ή να μην πάω; Και ο Παύλος του αποκρίθηκε. Αν πας, θα λέγεσαι Αντώνιος. Αν όμως δεν πας, θα λέγεσαι Μέγας Αντώνιος. Και ο Αντώνιος τον άκουσε και δεν πήγε. Προτίμησε το κελί του. Αυτό να κάνουμε και εμείς, να επιλέξουμε τον Χριστό. ΑΜΗΝ.
 
 
Κατά την πυρπόληση μιας πόλης οι κάτοικοι έφευγαν πανικόβλητοι, παίρνοντας μαζί τους ότι θεωρούσαν πιο πολύτιμο. ʼλλοι τα τρόφιμα, άλλοι τα ρούχα τους, άλλοι τα χρυσαφικά τους. Ένας όμως έφευγε μέσα από τις φλόγες φορτωμένος στους ώμους του τον απεσταλμένο του Θεού και στην τσέπη του τον Λόγο του Θεού. Αυτά θεωρούσε ως πολυτιμότερα γι’ αυτόν. Το ίδιο να κάνουμε και εμείς. Να παίρνουμε πάντα κοντά μας τον πατέρα Θεό, τον Λόγο του Θεού και τον απεσταλμένο του, τα οποία να φυλάμε ως σαν κόρη οφθαλμού.
 
Ο διαβόητος για τις κλεψιές και τις απάτες του, διαχειριστής της περιουσίας του τυράννου των Συρακουσών, κάλεσε τον Διογένη σε επίδειξη της καινούριας του βίλας. Αηδιασμένος ο Διογένης μπροστά στον πλούτο και τη χλιδή της βίλας του απατεώνα, αισθάνθηκε την ανάγκη να φτύσει. Στράφηκε λοιπόν ο κυνικός φιλόσοφος και έφτυσε στο πρόσωπο του ιδιοκτήτη. Δεν βρήκα, είπε, σ’ αυτόν τον πλούτο και την πολυτέλεια γύρω μου φτηνότερο τόπο για να φτύσω από σένα.
 
 
οι πάντες πταίομε.
Ο λόγος που πταίομε είναι απλός και είναι διότι παρεκκλίναμε από το θέλημα του Θεού, το οποίο ζωοποιεί τη ζωή και την μεταβάλλει σε ποιοτική και ποσοτική. Φυσική συνέπεια, οι πάντες να στηριζόμεθα σε ανθρώπους, μη θέλοντας να εννοήσουμε ότι επικατάρατος ο ελπίζων επ’ άνθρωπο.
όσοι συνεχίζουν να γίνονται κτίστες του πύργου της Βαβέλ, θα υποστούν αργά ή γρήγορα την σύγχυση

 
Αν θέλουμε να ζήσουμε και να εγκαταλείψουμε άπαξ δια παντός τη σφαίρα του θανάτου, θα πρέπει να κάνουμε το θέλημα του Θεού ώστε αυτός ο Θεός να στείλει τον Παράκλητο, το ʼγιο Πνεύμα το οποίο δίνει την ζωή. Μάλιστα δίνει ζωή απεριόριστη σε ποιότητα και σε ποσότητα. Ο τρόπος για να ελκύσουμε τον Θεό, είναι να πάρουμε στα χέρια μας τον Λόγο του Θεού. Ο Λόγος του Θεού περιέχει καλές ειδήσεις οι οποίες κάνουν τον άνθρωπο υιό Θεού. Μια από αυτές τις καλές ειδήσεις είναι ότι ο Ιησούς νίκησε τον θάνατο, ως άνθρωπος τον νίκησε. Αυτή η είδηση μας γεμίζει με θάρρος ώστε και εμείς να τον νικήσουμε. Όμως χρειάζεται απόφαση στο να ακολουθήσουμε τον Κύριο και να μιμηθούμε τη ζωή του. Εξάλλου, ότι κάνει ένας άνθρωπος όλοι μπορούν να το κάνουν.
               
 
Η επιθυμία μας λοιπόν να ζήσουμε παντοτινά είναι υγιής και είναι δοσμένη εις ημάς υπό του Θεού. Όμως στους ανθρώπους που έχουν άγνοια και διέπονται από εγωισμούς υπάρχει κάτι άρρωστο και αυτό είναι ότι θέλουν να ζήσουν με ανθρώπινες προσπάθειες οι οποίες διέπονται από την αμαρτία. Είναι λοιπόν υγιές να θέλουμε την αθανασία, την ζωή την αιώνια επειδή και ο ίδιος ο Θεός θέλει να έχουμε αθανασία. Είναι όμως άρρωστο να σκεφτόμαστε ότι η αθανασία μπορεί να αποκτηθεί χωρίς να εντάξουμε τα στοιχεία του Θεού στη ζωή μας. Η ζωή η αιώνια και η ανάσταση των εν Κυρίω κοιμηθέντων είναι δώρο του Θεού, δεν μπορεί να γίνει δικό μας επίτευγμα, ειδικότερα όταν η αμαρτία εξουσιάζει ημάς. Ο Χριστός έζησε και την ζωή και τον θάνατο.
Δεν πρέπει λοιπόν όλοι εμείς να αγαπούμε τον Θεό όπως θα αγαπούσαμε μια αγελάδα μόνο και μόνο επειδή μας φέρνει γάλα. Δηλαδή πολλοί άνθρωποι αγαπούν τον Θεό για να πλουτίσουν και να νιώθουν ευλογημένοι. Δεν χρειάζεται αυτή η αγάπη. Δεν χρειάζονται οι ατομικές βασιλείες οι οποίες είναι μη αποδεκτές από τον Πατέρα. Χρειάζεται η γενική βασιλεία όπου η αγάπη τρέφει, ζωοποιεί, εξελίσσει το σύνολο των ανθρώπων που έχουν σαν στόχο την αναγέννηση. Γι’ αυτό ο Κύριος έθεσε όρο. Αυτός είναι, όπου δύο και τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα εν τω μέσω αυτών είμαι και εγώ.

 
ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ
 
Δυστυχώς η αμαρτία υφίσταται σε όλα τα επίπεδα στη ζωή του ανθρώπινου γένους. Ο Λόγος του Θεού έχει απάντηση σε αυτό και η απάντηση είναι ότι ο Θεός έχει πολλές ιδιότητες τις οποίες έδωσε, μετέδωσε και στον άνθρωπο αφού τον έκανε καθ’ εικόνα και ομοίωση. Ιδιότητες όπως η ζώσα πίστη, οι καρποί του Αγίου Πνεύματος, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τα σημεία. Που έγκειται όμως το πρόβλημα; Το πρόβλημα δημιουργήθηκε από δύο συγκεκριμένες ιδιότητες του Θεού τις οποίες έδωσε στον άνθρωπο. Αυτές δημιούργησαν το πρόβλημα και είναι η ελευθερία και η λογική που μας διέπει. Οι ικανότητες δηλαδή του ανθρώπου εκείνες που τον κάνουν ξεχωριστό μέσα στην δημιουργία, αυτές είναι το να σκέφτεται ο άνθρωπος και να αποφασίζει. Αυτές οι δύο ιδιότητες έκαναν τον άνθρωπο, αφού δεν έγιναν καλή χρήση απ’ αυτόν, υπερβολικά εγωιστή.

 
Ο Απ. Παύλος αναφέρει ότι τις έσχατες ημέρες θα έρθουν κακοί καιροί και ο λόγος διότι οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς εις τους γονείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άσπλαχνοι, ασυμφιλίωτοι, συκοφάντες, ακρατείς, άγριοι, αφιλάγαθοι, προδότες, προπετείς, τυφλωμένοι από εγωισμό, περισσότερο όσο ποτέ άλλοτε φιλήδονοι παρά φιλόθεοι, ενώ μεν έχουν σήμερα μορφή ευσέβειας όμως έχουν αρνηθεί τη δύναμη της πραγματικής ευσέβειας (Τιμόθεος Β΄ 3:1-5). Δεν νομίζω να μπορεί κάποιος να βρει καλύτερη περιγραφή για την εποχή μας, απ’ αυτή που προείδε δια Πνεύματος Αγίου ο Απ. Παύλος για τα έσχατα χρόνια τα οποία διανύουμε.
                                                         
 
Αν θέλουμε να νικήσουμε τον έτερο κακό εαυτό μας και να αποβάλουμε την αμαρτία, χρειάζεται να αυξηθούμε πάνω πρώτα στην πίστη ως προς τον Θεό και ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι να εντρυφούμε νυχθημερόν πάνω στο θέλημα του Θεού. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα έρθει μετάνοια και αναγέννηση στη ζωή μας. Εδώ θα προσέξουμε κάτι, η πίστη μας δεν θα είναι σε ανθρώπους, δεν θα στηρίξουμε τη ζωή μας σε ανθρώπους, ούτε σε τύπους και παραδόσεις, ούτε σε εκκλησιαστικά σχήματα. Η πίστη ακόμη δεν θα είναι στον εαυτό μας, ούτε στη δύναμή μας ή στη σοφία μας που αποκομίσαμε από το σύστημα του κόσμου (γράμματα, τέχνες, επιστήμες) αλλά στη δύναμη του Θεού, στην παντοδυναμία αυτού και στη δική του σοφία. Η πίστη δεν είναι γενική και αόριστη αλλά στηρίζεται σε ότι ο Θεός είναι, σε ότι ο Θεός λέει και σε ότι ο Θεός έχει κάνει μέσα από σκεύη εκλογής ή θα κάνει σήμερα δια Πνεύματος Αγίου.
Τι είναι πίστη; Πρώτον, δεν είναι ένα συναίσθημα αλλά είναι βεβαίωση πραγμάτων μη βλεπομένων (Εβραίους 11:1). Είναι καθετί που ο Θεός μαρτυρεί μέσα στο πνεύμα μου και πιστεύω ότι μπορεί να το κάνει, ακόμη κι αν δεν το έχω δει μέχρι στιγμής να πραγματοποιείται, όμως είναι θέμα χρόνου να πραγματοποιηθεί. Για παράδειγμα, όταν ο Θεός είπε στον Αβραάμ ότι οι απόγονοι του θα είναι σαν την άμμο της θάλασσας σε πλήθος, ο Αβραάμ δεν το έβλεπε ακόμη όμως στον χρόνο του πραγματοποιήθηκε. Το ίδιο και εμείς, πιστεύουμε ότι ο Χριστός πριν 2000 χρόνια πέθανε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε, όμως δεν ήμασταν εκεί να το δούμε. Το πιστεύουμε όμως γιατί ο Θεός το μαρτυρεί στις Γραφές και μέσα από μάρτυρες που ήταν προσδιορισμένοι απ’ τον Θεό

 
Πώς έρχεται η πίστη στον άνθρωπο; Δεν έρχεται από κάτι που είδε, δεν έρχεται μέσα από θρησκευτικές τελετές, ούτε από ξερούς τύπους αλλά έρχεται όταν ακούει τον Λόγο του Θεού και τον δέχεται ως αληθινό. Η πίστη είναι εξ ακοής δια του Λόγου του Θεού. ʼκουσα γι’ αυτό και πίστεψα. Ο Λόγος του Θεού έχει την ιδιότητα να γεννάει πίστη στην καρδιά του ανθρώπου όπως ένας σπόρος όταν πέσει στη γη φέρνει ένα δέντρο.
Τι σημαίνει πιστεύω στον Χριστό; Πιστεύω στον Χριστό δεν σημαίνει αποδέχομαι διανοητικά κάποιες αλήθειες, ούτε ότι τηρώ κάποιες εκκλησιαστικές παραδόσεις. Πιστεύω σημαίνει, εμπιστεύομαι όλη τη ζωή μου στον Χριστό, έχοντας την βεβαιότητα ότι το έργο του είναι επαρκές για να με σώσει και να με οδηγήσει στην άφθαρτη ζωή, η οποία πρέπει απαραίτητα να διέπεται από αγιασμό, από καθαρισμό, από σοφία Θεού. Πιστεύω σημαίνει, παραδίδω χωρίς φόβο όλη τη ζωή μου στον Χριστό για να την αλλάξει και να την κάνει όμοια με την εικόνα του. Πιστεύω σημαίνει, παραιτούμαι απ’ το δικαίωμα να είμαι εγώ ο κύριος του εαυτού μου και αφήνω τον Χριστό να γίνει ο κύριος της ζωής μου, για να με οδηγήσει στο θέλημά του που είναι αγαθό, ευάρεστο και τέλειο. Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει, γνωρίζω το θέλημά του και το πράττω. Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει, αγαπώ τον Χριστό και γι’ αυτό τον υπακούω και τον ακολουθώ. Η πίστη τελικά δεν είναι ένα ζήτημα μυαλού αλλά καρδιάς. Η πίστη στον Χριστό είναι απόφαση αλλαγής της ζωής μου και η γνήσια πίστη αποδεικνύεται από τα έργα της ζωής μου. Δεν ζω πλέον για τον εαυτό μου αλλά γι’ αυτόν που πέθανε και αναστήθηκε για χάρη μου αλλά και για χάρη όλων μας.

 
Ποιος είναι ο Χριστός, ο Ιησούς; Μήπως είναι ένας σοφός δάσκαλος της αρχαίας εποχής; Μήπως είναι ένα αδύναμο μωρό, ο Χριστούλης, όπως παρουσιάζεται σε ορισμένες απεικονίσεις; Μήπως είναι ένας καλός άνθρωπος που άγιασε; Μήπως ένας μεγάλος προφήτης; Μήπως ένας μεγάλος θαυματοποιός; Τίποτα από όλα αυτά. Ο Χριστός είναι απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μη έχων μήτε αρχή ημερών μήτε τέλος ζωής, άρχων αγάπης, ειρήνης και δικαιοσύνης.
Ο Λόγος του Θεού, αδέλφια μου, είναι ζωντανός και ενεργός και κοφτερότερος περισσότερο από κάθε δίκοπη μάχαιρα. Μάλιστα, εισχωρεί ο Λόγος του Θεού βαθιά μέσα μας και φτάνει μέχρι διαιρέσεως και της ψυχής αλλά και του πνεύματος, φτάνει ακόμη μέχρι τους συνδέσμους και τους μυελούς μας. Μάλιστα, διερευνά τους συλλογισμούς και όλες τις έννοιες και επιθυμίες της καρδιάς μας (Εβραίους 4:12).

 
ΕΝΕΓΚΑΤΕ ΤΩ ΚΥΡΙΩ ΥΙΟΙ ΚΑΙ ΘΥΓΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ
 
Εμείς μετά από έρευνες καταλήξαμε στη χριστιανική θρησκεία η οποία έχει αρχηγό τον Χριστό. Ο λόγος είναι διότι αυτός που την ίδρυσε, ο Κύριος με τα έργα του και τα λόγια του έκλεψε την παράσταση του κτιστού και άκτιστου κόσμου. Ο ίδιος ο Κύριος γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπος έχει περιορισμένες δυνατότητες ώστε να εννοήσει τις ενέργειες της αγάπης, άφησε τον χρόνο να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις που θα κάνουν τον άνθρωπο να εννοήσει το μεγαλύτερο όλων μυστήριο Θεός. Πρέπει όλοι εμείς να εννοήσουμε ακόμη ότι η χριστιανική οδός, η οδός του Χριστού έχει έναν σκοπό και αυτός είναι να θεώσει τον άνθρωπο. Όταν γίνει αυτό τότε όλα τα άλλα μυστήρια θα εννοηθούν και θα αποκωδικοποιηθούν ώστε να φανεί η μικρότητα που τα διέπει έναντι του ανθρώπου θεού.

 
Όλα αυτά πρέπει να εννοηθούν, να πιστευθούν, να ανακτηθούν και να αποκτηθούν από όλους εμάς, γενικότερα από τον άνθρωπο. Ετσι ώστε μέσα από εμπειρίες να έχει ο άνθρωπος προσωπικότητα Χριστού. Αδέλφια μου ξεκινάμε από άνθρωποι (περιορισμένες δυνατότητες) και με το κάλεσμα που λάβαμε αν το εννοήσουμε θα καταλήξουμε Θεοί με (απεριόριστες δυνατότητες). Ο Κύριος τόνισε, σεις πλειότερα τούτων θέλετε ποιήσει. Αν δεν εννοήσουμε όμως το θέλημα του Θεού θα καταλήξουμε στο γραφικό, ήλθον, είδον και απήλθον. Ο προφήτης αναφέρει, Θεοί είστε και υιοί Υψίστου πάντες σεις όμως ως άνθρωποι αποθνήσκετε, και ως εις των αρχόντων πίπτετε. Ο τρόπος για να φτάσουμε στη θέωση είναι ο Χριστός ο οποίος έγινε άνθρωπος για να θεώσει τον άνθρωπο.

 
Ο άνθρωπος αδέρφια μου μέσα από την ελεύθερη βούλησή του δύναται να αναπλάσει τον εαυτόν του κατ’ εικόνα του Θεού, κατά την οποία είναι πλασμένος και η οποία εικόνα του Θεού όσο κι αν έχει αμαυρωθεί σήμερα λόγω της άγνοιας, λόγω της ημιμαθείας, λόγω της αμαρτίας, παραμένει ακόμη ζωντανή στα βάθη της ύπαρξης του καθενός από εμάς και όταν ο καθένας από εμάς έρχεται εις εαυτόν, δύναται να ανακτήσει την πνευματική του κατά Θεό ταυτότητα. Μεταξύ Θεού και ανθρώπου, άκτιστου και κτιστού υφίσταται αμοιβαιότητα, υπάρχει δηλαδή μια αλήθεια, μια αίσθηση του Θεού ως ανθρώπου το οποίον είδαμε με τους οφθαλμούς ημών, το οποίον εθεωρήσαμεν, και οι χείρες ημών εψηλάφησαν. Ο Θεός αδέλφια μου γεννάται εν ανθρωπω και ο άνθρωπος γεννάται εν Θεώ.
Η ανθρώπινη φύση παραμένει εντός της θείας φύσης και η θεία φύση υπάρχει εντός της ανθρώπινης.


 
Ο τρόπος τώρα για να επιτευχθεί το γεγονός της θέωσης είναι ο άνθρωπος να εξωστρακίσει το μεγαλύτερο δαιμόνιο όλων των εωσφορικών στοιχείων και που αυτό δεν είναι άλλο από τον εγωισμό. Ταπείνωσε άνθρωπε τον εγωισμό πριν ο εγωισμός φέρει την ταπείνωση, επιδίωξε άνθρωπε την ταπείνωση ώστε ο εγωισμός να μην φέρει ταπείνωση
Ας μάθουμε και ας γνωρίζουμε όλοι ότι ο εγωισμός είναι η εκδήλωση της κατώτερης σε πνευματικό επίπεδο σκέψης και αντιστοιχεί σε ότι πιο απάνθρωπο και σατανικό κρύβει μέσα του ο διάβολος. Η οποία σκέψη εκδηλώνεται δια του λόγου του ανθρώπου εκείνου που υιοθέτησε τον εγωισμό σαν τρόπο ζωής και με τις επτά μορφές του κάνει την παρουσία του στην ζωή μας. Αυτές είναι: επιδεικτικότητα, περιαυτολογία, έπαινος του περιβάλλοντος, ευθιξία, δικαιολογία, προπέτεια, παράπονο. Γι’ αυτό και ο πολιτισμός σήμερα είναι απάνθρωπος και καταλήγει σε αδιέξοδο το ανθρώπινο γένος, με τρομερούς πολέμους, με ένα και μόνο σκοπό, τα προσωπικά συμφέροντα και τις προσωπικές φιλοδοξίες. Το ψεύτικο λοιπόν αυτοείδωλο του εγωισμού γεννά ένα ψεύτικο κοσμοείδωλο και από κοινού προκαλεί αυτοκαταστροφή. Εν αντιθέσει με την ταπείνωση η οποία εκδηλώνει σκέψεις και έργα ενός ανώτατου τρόπου ζωής, ενός θετικού τρόπου ζωής με άπειρες θετικές ενέργειες, με άπειρες δυνάμεις και θαυμάσια έργα σε όλους του τομείς, πνευματικούς και υλικούς.

 
Τώρα θα (αναρωτηθούμε) πως μπορει να γίνει αυτό ώστε να μην πέσουμε στην παγίδα του να νομίζουμε ότι είμεθα του Θεού ενώ απέχουμε ουσιαστικά απ’ αυτόν. Αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας θα δούμε ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αποκτήσει με την πάροδο του χρόνου πολλά υλικά αγαθά και πνευματικά όπως τέχνες, γράμματα, επιστήμες κ.λ.π. Όμως θα δούμε ότι δεν τα χρησιμοποιούν για την δόξα του Θεού και την σωτηρία των συνανθρώπων αντίθετα χρησιμοποιούν οι πάντες την γνώση αυτή που απέκτησαν για να εμπορεύονται ψυχές ώστε να γεμίζουν τα θυλάκιά τους και αυτό το πετυχαίνουν εκμεταλλευόμενοι την άγνοια των ανθρώπων. Οι πνευματικοί ηγέτες θησαυρίζουν στο όνομα του Χριστού φοβερίζοντας τους πάντες ότι αν δεν τους υπακούσουν θα απωλεστούν. Οι πολιτικοί ηγέτες θησαυρίζουν από το γεγονός ότι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι θα έχουν μια πιο άνετη ζωή χάρις αυτούς. Όμως έχει αποδειχθεί ότι όλοι εργάζονται για δόξα προσωπική και για τα χρήματα τα οποία εξασφαλίζουν σε αυτούς ευημερία. Έτσι γίνεται ο πλούτος και η γνώση εγωισμός, ο οποίος κάνει τον Θεό να αντιτάσσεται την ζωή μας, να αποστρέφεται τον εγωιστή άνθρωπο και να αποστρέφεται και εμάς που επιμένουμε στο να διακατεχόμεθα από άγνοια του θελήματος του Θεού. Ο Θεός ας γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν τιμωρεί απλώς αποστρέφεται τον άνθρωπο που έχει σαν αρχή το εγώ, το ψέμα και την αυτοπροβολή.
 
Μέσα από τις έρευνες που κάναμε, είδαμε ότι όλοι οι άνθρωποι τονίζουν ότι δεν είναι κακοί και ότι ο Θεός τους αγαπά, όταν κανουν την επιπόλαιη αυτοκριτική τους. Εμείς όμως είδαμε ότι δεν είναι έτσι διότι ο Θεός όλους μας αγαπά, διότι αυτή είναι η φύση του και η δικαιοσύνη του είναι η προσφορά. Όμως δεν ζει μαζί μας και πολλές φορές καταλήγουν τα έργα μας σε αδιέξοδο και μένει σε εμάς το αναπάντητο γιατί. Ο λόγος τώρα που συμβαίνει αυτό είναι διότι μας χωρίζουν από τον Θεό οι μικρές αλώπεκες. Ένας προφήτης αναφέρει ότι μέσα στον αμπελώνα του Θεού και εννοεί τον άνθρωπο, υπάρχουν οι μικρές αλώπεκες οι οποίες κατατρώγουν τον αμπελώνα εν αγνοία του αμπελουργού. Εμείς το γνωρίσαμε αυτό, τις είδαμε μέσα μας αυτές τις αλώπεκες και είδαμε ότι έχει δίκιο αυτός ο προφήτης. Αυτές οι αλώπεκες είναι: ζήλια, ψέμα, εγωισμός, κρίση, πονηρία, φόβος, θυμός, στενοχώρια, υλοφροσύνη, άγνοια του Λόγου του Θεού. Καθώς επιδεικτικότητα, περιαυτολογία, έπαινος του περιβάλλοντος, ευθιξία, παράπονο, δικαιολογία, προπέτεια. Τι θα κάνουμε τώρα ώστε ο Θεός να υπάρχει και να συμμετέχει ουσιαστικά στον αγώνα μας, στη ζωή μας. Η λύση είναι ο Λόγος του Θεού ο οποίος αναφέρει νίκα το κακό με το καλό. Όταν γνώρισα τον εαυτό μου είδα ότι μέσα μου υπήρχαν πολλά λάθη, πολλές μικρές αλώπεκες όπως τις ονομάσαμε. Έτσι απελπίστηκα με τον εαυτό μου. Όμως μια μέρα ο Θεός μου έδειξε δια Πνεύματος Αγίου ένα ποτήρι που ήταν δίπλα μου πολύ βρώμικο. Πάρτο Θωμά, μου είπε, και πήγαινέ το στην βρύση, άνοιξε το νερό ώστε να τρέχει ούτε πολύ ούτε λίγο, στη μέση το νερό με λίγο προς το πιο δυνατό, άφησέ το φύγε και έλα το βράδυ. Το βράδυ το ποτήρι έλαμπε και τίποτα βρώμικο δεν υπήρχε. Έτσι λοιπόν εννόησα ότι μπορείς να νικήσεις το κακό με το πολύ καλό. Νίκα άνθρωπε το κακό με το καλό. Θα πρέπει ακόμη να εννοήσουμε ότι αυτός ο αγώνας που κάνουμε στην αρχή, θα χρειάζεται από τον καθένα μας υπομονή και επιμονή. Ο Λόγος του Θεού αναφέρει, εν τη υπομονή κτήσασθε τας ψυχάς σας καθώς, ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται. Μετά από έναν συνεχόμενο αγώνα θα καταφέρουμε, χωρίς καν να το καταλάβουμε όταν εντρυφούμε στα δρώμενα του Ευαγγελίου, να μας γίνει συνήθεια ο τρόπος ζωής του Χριστού ώστε μια μέρα να γίνει και δική μας ζωή η ζωή του Χριστού.
 
Ο Χριστός ήρθε εδώ στη γη με έναν σκοπό, να ιδρύσει την βασιλεία του και να καταργήσει την αμαρτία, την φθορά και τον θάνατο από τους ανθρώπους εδώ στη γη. Έτσι λοιπόν εμείς μαθαίνουμε στους αδελφούς που έρχονται κοντά μας ότι το Ευαγγέλιο της βασιλείας έχει την ζώσα πίστη και όχι την σκιώδη που υπάρχει μέχρι σήμερα στους χριστιανούς και στηρίζεται στα χρήματα και στα φάρμακα. Ένας ʼγιος έλεγε, ήρθανε τα φάρμακα φύγανε τα θαύματα. Ο Κύριος έλεγε για τα χρήματα ότι η ζωή δεν συνίσταται εκ των υπαρχόντων αλλά από το πόσο πνεύμα Θεού έχουμε μέσα μας. Αφού όλα αυτά τα εννοήσουμε θα πρέπει να τείνουμε στην απόκτηση της ζώσης πίστης η οποία καταργεί τον φυσικό θάνατο και μας χαρίζει την άφθαρτη ζωή. Δηλαδή πρέπει να εννοήσουμε ότι το εφαρμοζόμενο Ευαγγέλιο καταργεί την φθορά και τον θάνατο. Ο σοφός Σολομών έλεγε, ότι ο Θεός ουκ εποίησε θάνατο ουδέ τέρπεται επ’ απωλεία ζώντων και σωτήριοι αι γενέσεις του κόσμου έκτισε ο Θεός τον κόσμο με κορωνίδα τον άνθρωπο ώστε να ζει, ώστε τα πάντα να είναι, και ουκ εστι φάρμακο ολέθρου ουδέ άδου βασίλειο επί της γης, φθόνος δε διαβόλο θάνατο εισήλθε εις τον κόσμο και ο λόγος διότι οι άνθρωποι έφυγαν από τον Θεό και πιο συγκεκριμένα από την ουσία αυτής που είναι η αγάπη.
Η χριστιανική αγάπη αδέλφια μου είναι η υψηλοτέρα κορυφή της τελειότητας, η βασικότερη και θεμελιώδης αρετή. Όλες οι άλλες παίρνουν αξία μόνον όταν υπάρχει αυτή, όπου δεν υπάρχει αγάπη εκεί ο άνθρωπος μηδενίζεται όσον υψηλά και αν ευρίσκεται. Όποιο και αν είναι το αξίωμα, όσα και αν είναι τα πλούτη του και τα υλικά αγαθά που έχει στην διάθεσή του. Ο χριστιανός που δεν έχει αγάπη δεν μπορεί να είναι αληθινός χριστιανός. Κάθε πράξη πρέπει να έχει κίνητρο την αγάπη. Όπου λείπει η αγάπη εκεί λείπει ο Θεός και κανένας ευγενικός παλμός δεν γεννιέται στην καρδιά που απουσιάζει η αγάπη. Η αρετή αυτή εξευγενίζει και ανυψώνει τα ελατήρια των πράξεων των ανθρώπων. Η πράξη της αγάπης και της καλοσύνης προς τους άλλους γίνεται ιερός βωμός πάνω στον οποίον καίγεται το θυμίαμα της προσφοράς μας και το θυμίαμα αυτό γίνεται ευώδες και άγιο. Με την αγάπη αποκτούμε την πιο μεγάλη αρετή. Το τονίζει ο Απόστολος Παύλος, νυνί που σημαίνει τώρα, δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη.
                
 
Η ΑΓΑΠΗ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΚΠΙΠΤΕΙ
 
Πολλά ζηλευτά πράγματα στην εποχή του Παύλου αλλά και σε κάθε άλλη εποχή καταρρέουν και λησμονούνται. Η αρχαία ελληνική γλώσσα και πολλές άλλες δεν ομιλούνται σήμερα. Κράτη πανίσχυρα με αξιόλογον πολιτισμό έχουν εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης. Την χθεσινή εφημερίδα την πετάμε στα σκουπίδια, εφήμερο πράγμα, την επόμενη ημέρα τα νέα της και οι γνώσεις της έσβησαν. Η επιστήμη και η φιλοσοφία της εποχής μας περνάει και τα ύψιστα αγαθά του κόσμου έρχονται και παρέρχονται. Μια ματιά γύρω μας, μας πείθει πόσο περαστικά είναι όλα όση αξία και ομορφιά και αν είχαν κάποτε. Μόνο ένα πράγμα μένει ατόφυο και αναλλοίωτο στο πέρασμα των αιώνων, μόνον η αγάπη, ο Χριστός << η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει >> είναι το υπέρτατο θείον δώρον. Από τότε που την δίδαξε και την εφήρμοσε με την ζωή του και τη σταυρική του θυσία ο Κύριος, παραμένει άφθαρτη και αμετάβλητη, δεν πέφτει ποτέ. Δεν μικραίνει το μεγαλείον της. Δεν χάνει την δύναμιν της ούτε την ευεργετική της επίδραση. Εφαρμόζεται εδώ στη γη και ο αντίλαλος ακούγεται στον ουρανό. Είναι η επωδός της καρδιάς κάθε πιστού. Να αφήσουμε την αγάπη να κυβερνά τη ζωή μας. Η γνήσια αγάπη ανακουφίζει, παρηγορεί, οικοδομεί, οδηγεί στον Θεό έτσι γίνεται αγάπη όπου ουδέποτε εκπίπτει. Η γλώσσα της αγάπης και τα έργα της αγάπης έχουν μιαν παγκοσμιότητα. Φτάνει αυτή η αγάπη παντού ακόμη και στους ιθαγενείς, τους άγριους και απολίτιστους. Η αγάπη είναι η γλώσσα με την οποίαν συνεννοείται κανείς με όλους τους ανθρώπους της γης. Είναι ο μυστικός κώδικας. Έχει δική της κοσμοθεωρία, παγκόσμια. Αρχίζει από τα νήπια και συνανταει υπεραιωνόβιους, όλοι θαυμάζουν το έργον της αγάπης, όλοι το χειροκροτούν. Εύχομαι όλοι να φτάσουμε την ημέρα όπου θα γίνουμε αγάπη η οποία συνεπάγεται ότι θα φτάσουμε στο σημείο να γίνουμε ζωή άφθαρτη, αιώνια, γεμάτη αγάπη, γεμάτη Θεό.

 
ΕΣΧΑΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
 
Eίναι άραγε δυνατόν ο Θεός να δημιούργησε αυτόν εδώ τον κόσμο και την ζωή με όλη την ομορφιά και το φυσικό κάλλος που τον διακρίνει όπως τα ποτάμια, τις θάλασσες, τα βουνά, τα ζώα, τα δέντρα καθώς πολιτιστικό κάλλος όπως τις επιστήμες, τα γράμματα, τις τέχνες καθώς όλους τους αναρίθμητους γεμάτο ενδιαφέρον πολιτισμούς όλων των λαών κ.τ.λ. με κορωνίδα όλων αυτών τον άνθρωπο ως λογικό εξελίξιμο ον για να έρθει ο ανεγκέφαλος ακαλλιέργητος άνθρωπος με τις φιλοσοφικές εικασίες του και τις θρησκευτικές του αντιλήψεις να τον απορρίψει; Να απορρίψει δηλαδή το δημιούργημα τον δημιουργό και την δημιουργία. Μη γένοιτο!
        
 
Όμως ο λόγος του Θεού φανερώνει ότι έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. Ο θάνατος είναι ένας εχθρός για τον Χριστό και για εμάς σήμερα αφού είμεθα παιδιά του και πρέπει να εξαφανιστεί από την ζωή μας και από όλο τον πλανήτη.
Αρα χριστιανισμός σημαίνει δύο πράγματα:
πρώτον ζωή δια της ζωής (και πάς όστις ζει και πιστεύει εις εμε ου μη αποθάνη εις τον αιώνα, πιστεύεις τούτο;) και δεύτερον, αν πεθάνουμε λόγω της έλλειψης καθαρισμού, αγιασμού και ζώσης πίστης σαν άλλο δρόμο σωτηρίας την ανάσταση.
Ο ακοών μου τον λόγο μου και πιστεύων τον πέμψαντί με έχει ζωή αιώνιον και είς κρίσιν ουκ έρχεται αλλά μεταβέβηκε εκ του θανάτου εις την ζωή. Καθώς, αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και πάντες οι εν τη γη αγαλλιάσονται.
Μεσαία θέση δεν υπάρχει, το μόνο που υπάρχει είναι δια του θανάτου αναστολή της ζωής, όπως ο ύπνος ενώ ζούμε είμεθα σε αδράνεια.
            
 
Το πνεύμα σίγουρα φυλάσσεται αλλά δεν εισέρχεται σε αιώνια χαρά και αγαλλίαση που πολλοί πιστεύουν και διακηρύττουν, αυτό που θα την αγαλλιάσει την ψυχή είναι η ανάσταση ενός υγιούς σώματος και η εισδοχή της ψυχής στο σώμα αυτό.
Κι όμως, ενώ όλα αυτά είναι πράγματι αληθινά, η καινή αυτή και νικηφόρα πίστη, η πίστη του Χριστού στην κατάργηση του θανάτου στα μάτια του κόσμου φαντάζει ως μωρία, μοιάζει σήμερα να έχει αποδυναμωθεί μέσα στους ίδιους τους κόλπους του χριστιανισμού ανάμεσα στους χριστιανούς.
Ο νόμος του θανάτου λοιπόν φέρνει την παράβαση, η παράβαση φέρνει τον θάνατο.
Θα πρέπει λοιπόν να αντικαταστήσουμε τον νόμο που έχουμε υιοθετήσει με το μέγα έλεος και την χάρη του Αγίου Θεού, τα οποία ως πανίσχυρα όπλα εναπέθεσε έμπροσθέν μας ο Θεός Πατέρας δια της θυσίας του Χριστού.
Φυσικά κάνοντας όλοι εμείς τον αγώνα του καθαρισμού, της εξάπλωσης και τον αγώνα της αδιάλειπτης προσευχής. Ώστε δια των όπλων αυτών να τον πολεμήσουμε τον εχθρό αυτό, τον θάνατο, τον νόμο του θανάτου.
Το σχέδιο κατάργησης του θανάτου αναγράφεται μέσα στον λόγο του Θεού, τον οποίον θα πρέπει να επισκιάζουμε καθ’ έκαστη ημέραν.
Τρεις είναι οι νόμοι του Θεού που δυνάμεθα να γίνουμε κληρονόμοι της ζωής. Ο πρώτος είναι να αγαπήσουμε Κύριο και Θεό μας,ο δεύτερος να αγαπήσουμε τον πλησίον μας ως εαυτόν και ο τρίτος η ζώσα πίστη, αυτή είναι να λέμε και να γίνεται και όχι η σκιώδη που μας διακρίνει σήμερα.
        
 
Η ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Δυστυχώς μοιάζουμε με τον άνθρωπο εκείνον ο οποίος είναι καταδικασμένος εις θάνατον και περιμένει να τον οδηγήσουν από ώρα σε ώρα στο απόσπασμα για να τον εκτελέσουν. Όμως λόγω απροσεξίας του φύλακα ανοίγει η πόρτα της φυλακής και αυτός ο άνθρωπος βρήκε την ευκαιρία να φύγει τρέχοντας. Οι φύλακες (τα πάθη) άρχισαν να τον κυνηγούν, αυτός όμως ο άνθρωπος βγάζει φτερά εις τα πόδια και γίνεται ασύλληπτος. Αδερφάκια μου αγαπημένα εμείς είμαστε ο άνθρωπος αυτός διότι είμαστε καταδικασμένοι εις το θάνατο και είμαστε στο κελί της φθοράς φυλακισμένοι και περνούν τα χρόνια και οι καιροί και εμείς είμαστε συνέχεια στη φυλακή αυτή, ώσπου έρχεται ο χρόνος και φέρνει τον άρχοντα του θανάτου ενώπιον μας και μας εξοντώνει, μας καθαρίζει, μας εξαφανίζει ολοκληρωτικά. Σήμερα όμως σε εμάς έγινε μέγας πνευματικός σεισμός και άνοιξε η πόρτα της φυλακής που είναι η φθορά δια του Χριστού.

 
Αφού άνοιξε αυτή η πόρτα θα πρέπει να το σκεφτούμε καλά ώστε να πέσουμε με τα μούτρα στον αγώνα του καθαρισμού, του αγιασμού και στην απόκτηση της ζώσης πίστεως μέχρι να φύγουμε από την φθορά, από την φυλακή του θανάτου, από τον φύλακα ο οποίος μας κυνηγά ακόμη. Ο λόγος που πρέπει να πέσουμε με τα μούτρα στον αγώνα της μελέτης, της προσευχής και του κηρύγματος είναι διότι ο φύλακας φθορά θα μας κυνηγήσει και μας κυνηγάει ήδη. Όλοι το αισθανόμεθα αυτό εις την ζωή μας, όμως εμείς με την δύναμη του Παναγίου Πνεύματος και την κραταιά πίστη στον Χριστό διότι και αυτός πάλεψε και νίκησε, θα νικήσουμε και θα φτάσουμε την ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή όπου εκεί δεν θα υπάρχει φθορά, θάνατος, πόνος αλλά θα υπάρχει αφθαρσία, χαρά και ζωή αιώνια.

 
Τα στοιχεία που αποτελούν το Ευαγγέλιο της βασιλείας έχουν ως εξής: 1ον) της συνοχής, Πάτερ άγιε τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ω δέδωκάς μοι, ιναωσιν εν καθώς ημείς. Όπως δηλαδή ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα το ʼγιο είναι ένα με ξεχωριστές προσωπικότητες έτσι και εμείς θα πρέπει να είμαστε ένα και ας έχουμε ο καθένας την προσωπικότητά του. 2ον) Το αδιαίρετο, δεν θα πρέπει με κανέναν τρόπο να διαιρούμεθα. Όλος ο χριστιανικός κόσμος είναι διαιρημένος και ο ένας κρίνει και κατακρίνει τον τρόπο προσέγγισης του άλλου στον Θεό. Εμείς λοιπόν δεν θα διαιρούμεθα, θα ενωνόμεθα στα βασικά στοιχεία του Ευαγγελίου που είναι η αγάπη η ανυπόκριτη, η ταπείνωση, η πίστη, η χαρά, ο ενθουσιασμός, η προσπάθεια στο να κηρύττουμε το Ευαγγέλιο της ζωής. 3ον) Το ολοκληρωμένο, ο Λόγος του Θεού αναφέρει: ο πταίσας εν ενί γέγονεν πάντων ένοχος.
Όλα τα χριστιανικά δόγματα έχουν απορρίψει την ιδέα, τον αγώνα και την προσπάθεια της ζωής δια της ζωής. Ο Χριστός είπε: Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα. Πιστεύεις τούτο; καθώς Όστις τον λόγο τον εμον τηρήση θάνατο ου μη θεωρήση.
 
Ήρθε λοιπόν η ώρα και ο χρόνος ώστε να πραγματοποιηθεί η υπόσχεση του Θεού και να απολυτρώσει τα σώματά μας, να τα αφθαρτοποιήσει και να τα κάνει αιώνια σώματα, ωραία σώματα γεμάτα λάμψη Χριστού ώστε να τα έχουμε πάντα και να λάμπουν και να μην είναι σκιές όπως πολλοί πιστεύουν και θέλουν να πεθάνουν και να είναι σκιές (πνεύματα) στον ουρανό, μη γένοιτο Κύριε να είναι αυτή η αποστολή μας και ο προορισμός μας. Ο ίδιος δια της αναστάσεως φανέρωσε ότι ο Θεός είναι Θεός ζώντων και ουχί νεκρών, μη γένοιτο λοιπόν να πιστέψουμε και να αποδεχτούμε ότι θα είμεθα πνεύματα (σκιές) στον ουρανό.
 
 
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
 
Έπειτα από έρευνα χρόνων καταλήξαμε ότι η αποστολή ημών των ανθρώπων εις όλη την γην είναι να βιώσουμε τον Χριστό με τα έργα μας και με τα λόγια μας, ακόμη να βιώσουμε Χριστό κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες βρίσκεται ο καθένας από εμάς με ελπίδα σωτηρίας και αναγέννησης αντιμετωπίζοντας επίγειους εχθρούς και ουράνιους. Χρειάζεται όμως αυταπάρνηση και αποφασιστικότητα ώστε να πραγματοποιήσουμε τους υπερβατικούς στόχους μας. Στην αρχή της προσπάθειάς μας θα βιώνουμε Χριστό και με τις παραλήψεις μας, μετέπειτα θα βιώνουμε Χριστό με την αυταπάρνησή μας και τελευταία θα βιώνουμε Χριστό με την θετική εγωιστική εμμονήν εις τα διδάγματα της Αγίας Γραφής και εις τας εντολάς του Θεού. Καθώς και ο Κύριος παραγγέλλει, άγιοι γίνεστε καθώς εγώ ειμί.
Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ακόμη ότι δεν είμεθα μόνοι, έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς οδηγούς, έχουμε και τα πρότυπα πνευματικούς οδηγούς καθώς έχουμε και τα αυθεντικά όπως οι απόστολοι ακόμη έχουμε και τα ακέραια όπως η ζωή του Χριστού, ο Χριστός. Ώστε ευκολότερα ή δυσκολότερα να ξεκινήσουμε τον πνευματικό αγώνα ανάλογα βέβαια και πως το βλέπει ο καθένας. Ώστε με τον σχετικό αγώνα να φτάσουμε εις το ποθητό αποτέλεσμα. Το οποίον είναι να γίνουμε τέκνα Θεού, αδερφοί Χριστού καθώς κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού και συμμέτοχοι της μεγάλης δόξης αυτού του Αγίου Θεού.

 
Ο λόγος πιστεύω που πολλές φορές δεν μπορούμε να φτάσουμε στους υπερβατικούς στόχους μας που καλούμεθα να φέρουμε δια του ευαγγελίου εις πέρας τηρώντας τις εντολές είναι διότι δεν ακολουθούν οι προσπάθειές μας κατά γράμμα τα πρότυπα όπως του Χριστού ή των αγίων αποστόλων ή των αγίων πατέρων. Δεύτερον, είναι διότι περιφρονούμε τον τρόπο ζωής τους και δεν μας συγκινούν οι λεπτομέρειες της ζωής των, ούτε μας καταθέλγουν οι ιδιαιτερότητες αυτών. Ώστε να σπουδάσουμε ακριβώς τον άγιο τρόπο που προσέγγισαν και ενώθηκαν με τον Θεό Πατέρα και τελευταία διότι δεν κάνουμε όλοι μας καλή χρήση της ελευθερίας που ο Θεός μας έδωσε. Ο λόγος διότι φορτωνόμεθα με πολλές μέριμνες μη έχοντας χρόνο για να μεριμνάμε για την σωτηρία μας. Αυτός πιστεύω είναι και ο λόγος που δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, δυστυχώς αδιαφορούμε.
Ο μεν γάμος έτοιμος εστιν, οι δε κεκλημένοι ουκ ήσαν άξιοι. Γιατί μάλλον απ’ ότι αφήνει να εννοηθεί η παραβολή ο καθένας από τους κεκλημένους θεώρησε μωρό το κάλεσμα του Θεού, δεν γνώρισε την αξία του, έτσι απήλθε, αδιαφόρησε η πρώτη μερίδα ανθρώπων εις τον ίδιον αγρόν, η δεύτερη μερίδα εις το εμπόριον. Η δεύτερη και η τρίτη δεν ήθελαν καθόλου να υπάρχει αγαθή φωνή στον κόσμο με συνέπεια να εκδηλώσουν εις τους αγίους έναν τετραφασικό πόλεμο, το πρώτο στοιχείο αυτού είναι η αρνητική σκέψη. Μεγάλο κακό διότι δια της σκέψεως εξαπολύει ο εγκέφαλος δισεκατομμύρια δηλητηριώδη αέρια τα οποία δια των αισθήσεων μεταβιβάζονται και δημιουργούν μεγάλα κακά. Δεύτερον, ο πόλεμος της εσωτερικής κρίσης. Τρίτον, εξαπέλυσαν προς τους δούλους του Θεού τον πόλεμο των λόγων και τέταρτον τα όπλα. Η κατάσταση αυτή ανάγκασε τον βασιλέα να προβεί στην ενέργεια ώστε να δώσει διαταγή τα έξης εις τους δούλους του. Πορεύεσθε ουν επί τας διεξόδους των οδών και όσους εάν ευρητε καλέσατε εις τους γάμους. Αυτοί όλοι δια της πίστεως που ο Θεός καλεί την τρίτη φορά είμεθα όλοι εμείς πιστεύω, διότι δεν είχαμε ουσιαστική σχέση με τον Θεό αλλά τυπική.
Το μη ένδυμα γάμου είναι η έλλειψη του καθαρισμού και του αγιασμού.

 
Ποιος ο κλητός, ποιος ο εκλεκτός; Κλητός είναι αυτός που φέρει το όνομα χριστιανός ή ορθόδοξος ή καθολικός ή ευαγγελικός κ.λ.π. όμως δεν μελετά, δεν προσεύχεται, δεν ερευνά τον λόγο του Θεού, δεν εφαρμόζει τις εντολές του Θεού και αναπαύεται μόνο σε ξερούς τύπους και σε εντάλματα ανθρώπων χάνοντας τον χρόνο τους σε κοσμικές επιλογές. Εκλεκτός είναι αυτός: 1ον) που μελετά, που προσεύχεται, που κηρύττει, που ελέγχει τον εαυτό του εάν τηρεί τις ευαγγελικές εντολές του Αγίου Θεού, 2ον) ελέγχει και διορθώνει τον εαυτόν του στο εάν και κατά πόσο τηρεί τις εντολές του Θεού,
3ον) τηρεί και σέβεται ανθρώπινους και θείους νόμους, 4ον) δεν κρίνει ουδένα παρά τον έτερο κακό εαυτόν του τον οποίον καθημερινά διορθώνει εν Κυρίω ώστε να γίνει σκεύος εκλογής, σκεύος Θεού, 5ον) Ο εκλεκτός δεν αγωνίζεται να γίνει καλύτερος από κανέναν αλλά προσπαθεί να γίνει καλύτερος από τον χθεσινό κακό εαυτό του, 6ον) δεν κουράζεται στο να εργάζεται για την δόξα του Θεού καθώς και για την σωτηρία του κόσμου, 7ον) σέβεται την άποψη οποιαδήποτε και αν είναι, την θρησκευτική συνείδηση και την ελευθερία του άλλου, 8ον) η ζωή του είναι ζωή Χριστού, 9ον) δεν αποφεύγει να κάνει το θέλημα του Θεού το οποίο συλλαμβάνει δια του ευαγγελίου.
Θα φέρω ένα παράδειγμα δικό μου το οποίο εμένα μου έδωσε ιδιαιτέρα χαρά όταν το συνέλαβα. Κάποτε στην ʼρτα είχα έρθει σε κούραση πνευματική βλέποντας τα λάθη των άλλων. Έτσι αναρωτήθηκα γιατί να τα κάνω εγώ όλα αυτά, ποιος θα μου δώσει συγχαρητήρια, όλο εγώ πρέπει να κάνω αυτό, εκείνο ή το άλλο. Οι άλλοι γιατί δεν κάνουν θυσίες, γιατί δεν κάνουν τίποτε, ανόητος έλεγα είμαι εγώ; Σίγουρα όλα τα παιδιά έκαναν αγώνα, αυτό που μπορούσαν, ο διάβολος όμως μου τα έδειχνε έτσι εμένα, ο λόγος ήταν διότι ήθελε να με πετάξει έξω από το σχέδιο σωτηρίας που είχε ο Θεός για μένα. Έτσι, σκέφτηκα να τα παρατήσω διότι ένιωθα θλίψη. Όμως ο Θεός με επισκέφθει δια Πνεύματος Αγίου και μου είπε: Θωμά ότι κάνεις για ποιόν το κάνεις; Απάντησα, για σένα Κύριε. Τότε ο Κύριος δια Πνεύματος Αγίου μου είπε, εγώ λοιπόν Θωμά τα αναγνωρίζω όλα και το παραμικρό και όλα όσα έργα κάνεις για την δόξα του Θεού και την σωτηρία του κόσμου αναγνωρίζονται από εμένα και μάλιστα γράφονται στο βιβλίο της ζωής. Τι σε νοιάζει λοιπόν τι αναγνωρίζουν οι άλλοι; Εξάλλου και τα δικά μου έργα, του Ιησού τα έργα, δεν τα αναγνώρισαν όλοι ώστε να τα τιμήσουν ακόμη και μέχρι σήμερα. Μερικοί όμως τα αναγνώρισαν και με αυτούς εργάσθηκα, μα πάνω από όλα τα αναγνώρισε ο Πατέρας μου. Αυτό μου έδωσε δύναμη ώστε να μην με ενδιαφέρει πως ο άλλος εισπράττει τα καλά έργα που γίνονται είτε για τον συνάνθρωπο είτε για οποιονδήποτε. Μάλιστα να είμεθα σίγουροι ότι αν συνεχίσουμε την πρωτογενή απόφασή μας κάνοντας βεβαία την κλήση ημών και συνεχίζοντας ανιδιοτελώς να προσφέρουμε αγάπη εις όλους τους τομείς, τότε θα εννοήσουμε ότι δεν υπάρχει λάθος στα αγαθά έργα ούτε είμεθα ανόητοι που εργαζόμαστε στο αγαθό διότι τα πάντα συνεργούν στο αγαθό, όλα συντελούν στην αναγέννησή μας.

 
Θέλω να ξέρετε ότι τα έργα τα κάνουμε όχι για να σωθούμε αλλά για να διαμορφώσουμε τον χαρακτήρα μας. Διότι κάνοντας έναν κύκλο ή κηρύττοντας το ευαγγέλιο του Χριστού θα χρειαστεί να πιεστούμε και να φανερώσουμε αγάπη, θα χρειαστεί να φανερώσουμε υπομονή, θα αυξήσουμε κηρύττοντας την πίστη μας και χίλια δυο άλλα πνευματικά στοιχεία θα αντλήσουμε, τα οποία κάποια στιγμή τα στοιχεία αυτά θα δουλέψουν μέσα μας από την συνεχή προσπάθεια των έργων που θα κάνουμε στο να αγαπήσουμε τον Θεό και τους συνανθρώπους μας, έτσι θα έρθει μέσα μας ο Χριστός ο οποίος χωρίς να το καταλάβουμε θα μας γεμίσει ζωή, χαρά, πίστη, ενθουσιασμό, αγάπη, δυνάμεις κ.λ.π.
Τι χρειάζεται λοιπόν; Πρώτον, να αιτήσουμε. Τι να αιτήσουμε; Να μας δώσει ο Θεός διάθεση, όρεξη και χρόνο τον οποίον να τον αφιερώσουμε σε ενέργειες πνευματικές. Δεύτερον, να ζητήσουμε. Τι να ζητήσουμε; Μήπως υπάρχει τίποτε στο ʼγιο Ευαγγέλιο που μας χρειάζεται. Και τρίτον, να κρούομε, να προσευχηθούμε, είσελθε παροτρύνει ο Κύριος εις το ταμείον σου, κλείσον την θύρα σου πρόσευξη εν τω πατρί και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτών αποδώσει σι εν τω φανερώ. Μόνο έτσι θα διατηρήσουμε τον ζήλο και την αγάπη την πρώτη την οποίαν είχαμε και την οποίαν πρέπει να έχουμε ως τέκνα Θεού, ως λαός του Θεού.

 
Για να υιοθετήσουμε, να κληρονομήσουμε την άφθαρτη ζωή χρειάζεται να εντάξουμε στην ζωή μας τα ιδανικά του γνωστικού μαθητή του Αγίου Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται και υπό τον όρο ότι είχε πνευματική ζωή και πολλές φορές μοναχική ζωή. Μόνο έτσι θα φύγουμε από την φθαρτή παχυλότητα του υλιστικού στοιχείου και την κοσμική διδασκαλία που σήμερα δένει και διέπει τα ανθρώπινα όντα καθώς και όλον τον χριστιανικό κόσμο που σήμερα και εμείς ανήκουμε. Αυτό το μπορούν όλοι να το πετύχουν άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Χρειάζεται όμως όλοι να υιοθετήσουν στην ζωή τους το ανδρίζεσθε καθώς την πνευματική μοναχική ζωή ας ζούμε στον κόσμο και ο Κύριος την είχε αυτή την ζωή, άλλωστε όστις φίλος του κόσμου αναφέρεται στον λόγο του Θεού εχθρός του Θεού καθίσταται και όστις φίλος του Θεού εχθρός του κόσμου. Θα μου πει κάποιος, πως θα γίνει να έχουμε κοσμική πνευματική ζωή και μοναχική ζωή; Ο Κύριος όμως έχει απαντήσει, στην Κυριακή προσευχή τόνισε τα εξης, Πατέρα μου δεν θέλω να τους πάρεις από τον κόσμο αλλά να τους φυλάξεις από τον πονηρό, άρα λοιπόν με πνευματικές έρευνες είδαμε ότι υπάρχει άγια κοσμική ζωή, υπάρχει πνευματική εν χριστώ ζωή και υπάρχει μοναχική πνευματική ζωή και πετυχαίνονται και οι τρεις. Όταν όμως το θελήσουμε και ας ζούμε στον κόσμο. Αντλώντας όμως από αυτές τις τρεις ζωές τα αγαθά στοιχεία που τις διέπουν. Όταν τώρα εννοήσουμε την ερμηνεία του ανδρίζεσθε, την ισχυρά πίστη στην άφθαρτη ζωή, την κοσμική αγαθή ζωή, την μοναχικότητα της πνευματικής ζωής και την πνευματική ζωή των κύκλων είναι απολύτως βέβαιο ότι θα γλιτώσουμε από χιλιάδες δαιμόνια, τα οποία σήμερα εκφράζονται από όλους μας με παράπονα, με κρίσεις και επικρίσεις. Με φυσική συνέπεια όλος ο χριστιανικός κόσμος να μην μπορεί να έρθει στην άγια ζωή του Χριστού. Συνέπεια αυτής της δαιμονισμένης επιλογής, ο χριστιανικός κόσμος να γεύεται το διάβολο και την δόξα αυτού, τον θάνατο.

 
η γαρ δυναμισ μου εν αδυναμια τελειουται
ο τρόπος που πλησιάζουμε τον Θεό και ο τρόπος που ο Θεός θα καλέσει ή θα σώσει κάποιον είναι πολυμορφικός δεν είναι καθορισμένος, ίδιος σε όλους, δεν έχει καλούπια. Πως θα οικονομήσει, θα ελκύσει ο Θεός τον καθένα, εμείς δεν ξέρουμε.
Όταν λοιπόν κάποιος δεν κινείται όπως του υπαγορεύει η συνείδησή του, αυτός πνίγεται διότι ζει σκλαβωμένος στα πρέπει, στα στερεότυπα της κοινωνίας του.
Αυτή λοιπόν η έξοδος από τα συστήματα να μην έχει εμπάθεια η οποία με οδηγεί στην απόρριψη των άλλων συνανθρώπων μου, αλλά είναι μια επώδυνη διαδικασία που οδηγεί στην προσφορά η οποία γίνεται αναγνωρίσιμη μετά χρόνων, όπως ο Κύριος έπραξε, όπως οι ʼγιοι, όπως οι επιστήμονες του κόσμου οι οποίοι με τις σκέψεις τους εξέλιξαν τον άνθρωπο, οι οποίες όμως σκέψεις και έργα έλαβαν στην αρχή απόρριψη αλλά μετέπειτα μετατράπηκαν σε χαρά, αγαλλίαση, ανεκτίμητη προσφορά.
Η χλιαρότητα της μη θέσης είναι χειρότερη από την αρνητική θέση. Χειρότερη από την αμαρτία είναι η ραθυμία, η πνευματική τεμπελιά. Καλύτερα να αμαρτήσεις παρά να είσαι ράθυμος. Μέσα στον Λόγο του Θεού έχουμε μια παραβολή στην οποία αναφέρεται ότι κάποιος έβαλε το τάλαντο που του δόθηκε, στη γη. Δεν το έβαλε έστω στη τράπεζα ώστε να έχει και κάποιον τόκο. Αυτή λοιπόν η παθητικότητα είναι η τρίτη θέση η οποία εμπεριέχει την άρνηση ζωής η οποία φέρνει το θάνατο, μη γένοιτο.
κάποιος με ρώτησε πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε την υγιή αναζήτηση από την αρρωστημένη και του απάντησα ότι δεν υπάρχει αρρωστημένη αναζήτηση, υπάρχει μόνο κακή εξέλιξη. Ο λόγος διότι φανατίζομαι ή δογματίζομαι με ότι γνώρισα ή βρήκα κατά τύχη μπροστά μου και δεν ακούω τίποτε άλλο από αυτό που πιστεύω σωστό. Γνωρίσαμε σήμερα ότι το ζώο μπορείς να το εκπαιδεύσεις, τον αμαθή να τον μάθεις, αυτόν όμως που κάνει ότι τα ξέρει όλα δεν μπορείς να τον βοηθήσεις.